VAN DEN EZEL. 
191 
gen, niets anders noodig, daii.dat ’er eenige geringe ftrydigKeid in het geftel, of 
eenig toevallig gebrek in de werktuigen der voorcteeüng, van de eene of andere de- 
zer twee individu’s plaats hebben; daar is, oni te maaken, d.it twee individu’s 
van verfchillende foorten, en welken men te fiimen voegt, andere individu’s vóórt- 
brengen, die noch naar de eene noch naar de andere gelyken, die naar <reen vall- 
gjteld foort gelyken, en die bygevolg niets gelyk aan'zig zei ven vonn^brengen 
kunnen; daaris, zeg ik, ^om dit te weeg te brengen, niets noodig, dan een ze- 
Ö 5 
een 
r!.' 
kere trap van overeenkomft tulTchen de gedaante des lighiams en de v/erirtiu >vn 
der voortteeling van deze verfchillende dieren ; maar welk onbsgrypriyk , en w.pr- 
lyk oneindig,getal van fainenloopende oorzaaken zoude men niet noodi’r iiebben, 
om flegts te kunnen onderftellen , dat twee dieren, een mannetje en een wyfjev^an 
eene zekere foort, niet üegts genoeg verbafterd zyn om niet meer tot die foort te 
behooren, dat is re zeggen , om niet meer te kunnen voortteelen met die, u'aaraan 
zy gelyk waren , maar ook te gelooven, dat zy beiden juift tot het zelKlc punt ver- 
bafterd zyn, en totdat punt, ’t welk noodig is om nier dan met elkanderen te kun- 
nen voortteelen! En vervolgens, welke andere verbaazende en onverbeeldelyke 
menigte van famenloopende oorzaaken zou ’er noodig 'Zyn om te maaken, dat die 
nieuwe voortbrenging dezer verbafterde dieren nauwkeuriglyk dezelfde wetten volg- 
de, die in de voortteeling der volmaakte dieren in acht genomen worden! want 
een verbafterd dier is zelf eene gebrekkige, eene verballcrdc, voortbrenging ; en hoe 
zoude een gebrekkige oorfjprong, eene verbaflering eene ontkenning, een (Lim 
kunnen maaken , en niet flegts eene ftandvaftige opvolging van wezens voortbreii* 
gen, maar die zelfs vóórtbrengen op de eigen wyze, en volgens dezelfde wetten, 
als inderdaad alle andere dieren , welker oorlprong zuiver is, voortgebragt worden? 
Schoon men derhalven niet kan bewj^en , dat de voortbrenging van eeue nieuwe 
foort door middel van verbalternig iets onmogelyks is voorde Natuur, zo isegcer 
het getal der tegenftrydige waarfchynlykhedcn zo verbaazeud groot, dat men daar, 
zelfs philofophifch, niet aan tvvylFelen kan; want zo eenige foort door de verbas- 
tering van eene andere is voortgebragt geweeft, zo de foort van den ezel van de 
foort van het paard voortkomt, zo ii-dt dit niet kunnen gefchieden dan opvolge- 
lykenby fchaduwingen; daar zoude tufTchen het paard en den ezel een groot ge- 
tal tiiflchenfoortige dieren mceten gcwcefl zyn, waarvan de cerften zigalleiigs van 
de naumr des paards verwyderd mceften hebben, en de laatften allengs tot die des 
ezels- genaderd zyn ; en waarom zouden wy heden d'? flamhouders, de afkonielin- 
gerr, van deze tnflchenfoortcn niet zien ? waarom zyn ’cr niet dan de jjeide iiiccr- 
ften van overgebleeven ? 
De ezel is dan een ezel, en is geen verbafterd paard, o” cei prard niet een naak- 
ten- ftaart; hy is noch eca vreemdeling, noch een indringer, noch een baflerd; 
hy heeft,, gelyk alle andere dieren, zyn gezin , zyne foort, zyn rang; zyn bloed 
is zuiver, en Ichoon zyn adel minder vel■he^■en, minder dourlugtig moge zvn, i.s 
zy egter even goed en even ond als die van het paard; waarom dan zo veeiè ver- 
achting voor een dier getoond, dat zo goed, zo geduldig, zo maatig, zo mirti ■' 
isP zouden de menfehen zelfs onder de dieren de zulken verachten, die hen d 
te wel cn al te goed koop dienen ? 'men draagt zorg om het paard eene goede oD- 
voedingte gïcveii;- tr.en paft hetop, men leert, men. oefent het, terwyl de ezel 
aatt.de ruwheid, van demplompflen knegt, of aan de "behandeling, van kvvaauë kin-- 
