VAN DEN EZEL. 
meefcer, [fchoon hy ’er doorgaands van mishandeld wordt, Iiy riekt hem van 
verre, en onderfcheidt hem van alkandere raenfchen: hy herkent ook de plaatfen 
daar hy Z}'!! verblyf houdt, de wegen welken hy gewend is door te trekken: hy 
heeft goede oogen, en een verwonderlyken reuk, inzonderheid voor de uitvloei- 
zels der ezelinne; hy heeft een uitmuntend goed gehoor, het geen mede toege- 
hragt heeft om hem onder het getal der vreesagtige dieren te plaatfen, die allen, 
gelyk men wil, een zeer fyn gehoor en lange ooren hebben : als men hem over- 
laadt, geeft hy dit te kemien door het hoofd te buigen en de ooren te laaten zak- 
ken j als men hem te veel plaagt opent hy den bek en trekt de lippen weg op eene 
zeer onaangenaame wyze, hetwelk hem een belagchend en Ipottend aanzien geeft j 
zo men hem de oogen bedekt blyft hy onbeweegelyk, en zo men hem, terwyl hy 
opzyde ligt, het hoofd derwyzcplaatft, datzyn één oog op de aarde ruft, en zo 
men dan een fteen of een ftuk hout over het ander oog legc,_ zal hy in deze plaat- 
fing blyven zonder eenige beweeging te doen , en zonder zig te fclnidden om zig 
op te beuren: hygaat of flapt, hy draaft, hy galoppeert, gelyk het paard , maar 
alle zyne beweegingen zyn klein en veel traager;_ fchoon hy voor eene korte 
poos met veele ftelheid loopt , kan hy egter in weinig tyds maar weinig wegs af- 
leggen , en welken gang hy ook neeme , zo men hem fterk dryft , is hy haalt ten 
einde. 
Het paard hinnikt, de ezel balkt, het welk gefchiedt door een fterk en lang ge* 
fchreeuw, dat zeer onaangenaam en wanluidend is door beurtelingfche diflbnanties 
van den fcherpen tot den zvvaaren , en van den zwaaren tot den fcherpen toon ; ge- 
meenlyk fchreeuwt hy niet dan wanneer hy de drift der liefde voelt of honger heeft: 
de ezelin heeft eene klaarer en doordringender ftem; de ezel, die gemind is, balkt 
met een laager ftem, en fchoon hy evenveel poogingen fchynt te doen, en dezelfde 
beweegingen mee de keel te maaken, kan men zyn geluid egter zo verre niet 
hooren. 
Van alle dieren, die met bair gedekt zyn, is de ezel dat, t welk minft aan on* 
'Tedierce onderhevig is, hy heeft nooit luizen, het geen waarfchyniyk van de hard- 
heid en droo'Theid van zy'nc huid komt , dewelke inderdaad harder is dan die van 
de meefte andere viervoetige dieren; en het is ter dezer zelfdet oorzaak, dat hy 
minder dan de paarden gevoelig is voor de zweep en het fteeken der vliegen. 
Op de twee en een halfjaar vallen de eerfte fiiytanden van het midden des monds 
uit, en vervolgens vallen de andere, ter zyde van de eerften, insgelyks, en ver- 
nieuwen zig in denzelfdentyd, en in dezelfde orde, als die van het paard; men 
weet ook den ouderdom van den ezel uit de tanden, de derde fny tanden van yde* 
re zyde reekenen dezelve gelyk in het paard. 
Op den ouderdom van twee jaaren is de ezel reeds in ftaat om voort te tcelen ; 
het wyfje is nog vroeger klaar dan het mannetje, en zy is volkomen zo geil als 
hy; het is te dezer oorzaak dat zy weinig vrugtbaaris, zy werpt het vogt, dat 
zyin de koppeling ontvangt, naar buiten, ten zy men zorg draage, om haar de 
aandoening van vermaak fchielyk te ontneemen door haar ftokflagen te geeven om 
het gevolg der verliefde ftuiptrekkingen en beweegingen te doen bedaaren; buiten 
deze voo^org zou zy maar zelden houden ; de gewoonfte tyd der hitte is de maand 
mav en juny; zodra zy bezwangerd is houdt de drift welhaaft op, en in de tiende 
maand vertoont zig de melk in de uijers; zy werpt in de twaalfde maand, en 
1!/. Deel. 
