BESCHRYVING VAN DEN EZEL. 
het geraamte van den ezel (PL XHI) met het geraamte van het paard (PI. X) 
vergelykt; men zou miffchien tuflchen deze twee geraamtens geen ander Wchil, 
dan in de grootte vinden 5 mdien men het onderwerp van (PI. X) in een oaardi 
genomen hadt, dat maar vyf wervelbeenderen in de lendenen zoude gehad*' heb- 
ben; inderdaad, men moet de afmeetingen, en andere kenmerken, van alle de dee- 
len van deze twee geraamtens omftandig met malkanderen vergelvken om eenin- 
verfchil te vinden; maar in het algemeen is ’er zo veel gelykheid tuflchen het een 
en het ander, dat het overbodig zoude zyn dat van den ezel in het breede te 
o“dat men in dk Werk, 
hetwelk zig tot zulk een groot getal van voorwerpen uieftrekt, debyzondereftuk- 
ken niet genoeg kan verkorten, wanneer de uitkomften genoegzaam zyn om de 
zaalten te verftaan. & & j 
De kop van het geraamte van den ezel gelykt naar dien van het geraamte van 
het paard, in getal en Ichikking der beenderen, het eenige verfchil, hetwelk ik 
gezien heb, is dat hy dikkerds naar evenredigheid der lengte, zie hier het be- 
wys: ik onderftel, gelyk ik reeds voor het hoofd van het geraamte van het paard 
gedaan heb, dat het hoofd van den ezel zo geplaatft zy, dat het ligliaam van het 
onderkaakbeen voor grondftuk diene en men hetzelve vlak van voren zie; dan 
vertoont de oppervlakte een eyrond , dat een voet vier duimen en een halflang is 
in het geraamte , dat voor deze bcfchry ving gediend heeft , en onder No. CDXXXII 
gemeld is, en zes duim en negen lynen in de grootlle breedte, aan de bovenran- 
den der oogputten: deze afmeetingen vergeleeken met die <^an de befchrvvino- 
van het paard, ten opzigte van dezelfde deelen, toonen, dat het hoofd van den 
ezel breeder isnaar evenredigheid der lengte, dan dat van het paard. 
V ? den ezel zyn gelyk aan die van het paard in getal, gedaante, 
cn IchilvKin^ ^ liet tongbeen VtUi den ezel bellaat uit hetzelfde getal van beenderen 
als dat van het papd, en ik heb geen verfchil in de gedaante dezer beenderen 
noch in hunne fchikking, of onderlinge geleeding, of niet die derflaapbeenderen’ 
gevonden , het zy men dezelve in den ezel, of in het paard befchouwe. ’ 
De ezel heeft zeven wervelbeenderen in den hals, twaalf in de lendenen, a^rt 
waare ribben , en tien valfche (a); het borftbeen Ichync alleen uit vyf beenderen te 
beflaan, maar in een jonger onderwerp zoude men ’er zes onderfl'heiden; alle deze 
ftukken gelyken nuar dezelfde in het paard , zo 111 gedaante , fchikking als gelee- 
ding ; ik zal alleen aanmerken dat de nbben van den ezel minder krom feby- 
nen, dan die van het paard, en minder naar buiten uieftaan, vooral van boven. 
Daar zyn flegts vyf wervelbeenderen in de lendenen van het geraamte van den 
(o) Hier fchynt in alle de Franfche uitgaaven eene vergifling ingcfloopcn tc 2vn, die den 
Schryver zig zelven doet tegeofpreeken , maar die ligtelyk te verheipen is; in plaats van dus 
te leezen: de ezel heeft zeven wervelbeemieren in den hals, twaalf in da lendenen enz zo 
moet men naar myne gedagten leezen, agtticn in den rug, dewyl de Schryver den volgenden 
nieuwen regel begint met te zeggtn, dat ’er flegts vyf of zes wervel beenderen in de Hnderpn 
van den ezel zyn; men ziet ook duidelyk in l'l. XIII., wsike het geraamte van tien e'/pI 
vertoont, dat de hals uit zeven, en de lendenen uit vyf wervelbeenderen bellaat- men ipb oov 
gelyk de Hr. DauoENTON opgeeft, duidelyk agftien ribben aan elke zyde, waarvan ipdor 
aan een verfcheiden wervelbeen moet verbonden worden. Tot meerdere zekerhed 
heeft de Hooggeleerde Hr. Sandifort, ProfeObr in de Ontleed en Heel-kunde te I evitn 
wel voor uiy in bet geraamte van eenen ezel willen zien. Noot van J. Vonc£.\ van Ekgs- 
Dd % 
> 
