VAN DE R LT N D-D I E R E N. 225» 
ge melk heeft niet genoeg boter-en wei-, en te veel kaas-deelen ; de melk van ee- 
ne too'tige koe is niet goed , even weinig als die van eene koe, die tot haaren teriH 
naden, of die maar kortelings gekalfd heeft; men vindt in de derde en in de vier- 
de maag van het kalf , dat zuigt, brokjes geflaremde rnelk ; die brokjes me !k, in de 
lugt gedroogd , zyn het ftrerazel daar men zig van bedient om de melk te doen (Irein- 
men ; hoe langer men dit ftremzel bewaart hoe beter het wordt, en men heeft maar 
eene zeer kleine hoeveelheid noodig om een grooten hoop kaas te niaaken. 
De koeijen en de ofien houden veel van den-wyn , den azyn , het zo it; zyee- 
ten eene toegemaakte falade met greetigheid : in Spanje, en in eenige andere lan- 
den, zet men by het jonge kalf op ftaleen dier fteeneh, die men jaU'^res no'mr, 
en welken men in de raynen van het falgemmcs, of ileenzout, vindt; het kalf likt 
dien zouten Heen geduurende al den tyd , dat zync moeder in de weide is , het 
geen zyn honger of dorft zo fterk aanzet, dat het op ’t eigen oogenblik, als de 
koe aankomt, zig met greetigheid aan de fpeen werpt, veel raelk_ zuigt, vet wordt; 
en fchielyker groeit dan zy,aan welken men geen zout geeft; het is om dezelfde re- 
den , dat men aan de koeijen of fchaapen , als zy geen eetluft hebben , gras geeft 
met azyn bevogtigt, of met een weinig zont bcttrooid; men kan hun hetzelve ook 
geeven als zy gezond zyn , en als men hunnen eetlult wil opwekken o n hen in 
Lrten tyd vet te mellen. Het is gemeenlyk in den ouderdom van tien paren-, dat 
men hen meil:, zo men langer wagt is më^n minder zeker van wél te zullen flaa- 
gen, en hun vleefch is zogoed niet: men kan hun in alle jiargelyden meilen, 
maar men verkiert den zomer, omdat men het dan met minder korten doen kan, 
en omdat men met de maand van may of jiiny beginnende byna zeker is van hen 
vóór het einde van oélober vet te zien : zodra men hen fchikt om vet te maaken 
zal men hen van allen arbeid omrtaan, men zal hen menigvuldiger laaten drin- 
ken, men zal hun overvloed van fappig voedzel geeven, du men zomtyds met 
wat zout vermengen zal, en men zal hen op hun gemak laaten herk ui wen, en ge- 
duurende de grootfte hitte op ftal flaipen : in minder dan vier of vyf maanden zul- 
len zy zo vet worden , dat zy zullen waggelen en werk hebben om te gaan , zodat 
men hen niet damnet kleine dagreisjes naar verre af zynde plaatfcn zal kunnen lei- 
den. De koeijen, en zelfs de rtieren, die men niet geüieden , imar de vaaten llegts 
gedruktenverdmeid, heeft, kunnen ook gemert worden, maar het koeijen vleeiêlr 
is drooger, en dat van den ftraks gemeldën (Her is rooder Cn harder, dan het oiïën- 
vleefch-, en het heeft altoos een rterken en onaangenaamen fm jak. 
De koeijen, deoflen, en de rtieren, zyn zeer onderhevig om zig re likken, 
inzonderheid in den tyd, dat zy in volkomen rail zyn, en gelyk men denkt, dat 
dit hen belet van vet te worden , zo draagt men zorg o n alle de plekken van hun 
lio-haam daar zy bykomen kunnen, met himnen drek te vryven; zo men deze 
voorzorg niet gebruikt , haaien zy zig het hair af met de tong, die zeer riivv is, 
en zy flikken dat hair in groote menigte door; dewyl deze zelfilandiglieid onver- 
teerbaar is, zoblyftzyin de maag, cn maakt daarronde baflen , die men agagro- 
■pthus noemt, en die zomtyds zo groot zyn, dat zy hun door himnen omtrek ver- 
vee’en en hen, door hun verblyf in de maag, beletten moeten hun voedzel wél te 
verteerén; deze ballen worden door den tyd omkleed net eene bruine zeer harde 
korft, die egter niets anders dan eene verdikre Ilyraerigheid of Ciotteagheid is,. 
