256 D E N A T ü U R L Y K E H I S T Ö R I E; 
fte einde zes duimen en drielynen, maar dit einde maakt geen liollen boog naar vo- 
ren geiykin het paard, integendeel fteekt het eerde wervelbeen uit, zo wel als 
de voorde geleedende uitUeekzekj; het heeft vier gaaten aan yderzyde, en fchynt 
uil vyf valfchre wervelbeenderen te bedaaii , die yder hun doomagtig uitlleekzel 
hebben ; maar de vier eerde (oj zya byna geheel aan elkander vadgehegt, zy zyn 
omtrent een en een half duim hoog; het laatde (/>) is duidelyk gelcheiden, en 
is maar negen lynen lang, en een duim en drie lynen breed, aan het einde: alle 
deze uitdeekzels daan naar agter; het einde van het heiligbeen is maar twee 
duimen en negen l}men breed. 
Daar zyn maar dertien valfche wervelbeenderen in den daart r') van het ge- 
raamte, dat wy belchryven , maar in ongeboren dieren beb ik ’er agttien ge- 
teld ; de zeven eerde van dit geraamte hadden een doornagdg uitdeekze! twee 
uitdeckzelcn aan yder zyde, en twee van onder; deze valfche wervelbeenderen 
verminderen aüengskens in dikte; het laatde is maar veertien lynen lang, en heeft 
drie lynen middeUyns aan de dunde plaats. 
Het kruis der dieren verfchilt zeer veel van dat der paarden, ook verfchillen de 
ageerde deelen van het beldtcn in gedaante en fchikking in deze beide dieren; de 
heupbeenderen (r) zyn byna geiyk in de eene en de andere ; yder dezer beenderen 
maakt in den dier een foort van driehoek, wiens bafis naar boven daat; en byna 
zes duimen en agt lynen lang is, hy is van voren verheven, en in het midden uit- 
geliieeden ; de bultende hoek (i) in plaats van dorap te zyn , geiyk in het paard, 
vertcoiit eene groote knobbelagtigheid, die in magere dieren zeer zigtbaaris; het 
been -is agt duimen hoog van het midden der pansgewyze holligheid , tot op het 
midden van de uitfnydiiig der bafis, en negen duimen tot aan het uiterde van den 
buitenhoek; de bimienhoek is een duim nader aan de pansge\yjrze holligheid , welk 
vcrfchil men in het paard niet gewaar wordt: het Jighaam van het heupbeen van 
den dier is dun, en maar anderhalf duim breed, op twee duimen en agt ly 
neu boven de pansgewyze holligheid, maar het wordt van boven en van onder 
biecder; de onderde verbreeding is naar evenredigheid uitgedrekter dan in het 
paard: hier door is die gedaante van dat been onregelmaatigcr; de pansgewyze 
holligheid heeft byna twee duimen middellyns. 
jie heupbeenderen zyn dikker in den dier dan in het paard, de tak die 
het lighaam van het been maakt, in plaats van rolrond te zyn, geiykin het paard, 
is van boven naar onder om ireiit twee duimen breed, en degts agt lynen aan de 
dikde plaats, en drieduimen en drielynen lang van den agterden rand der pans- 
gewyze holligheid tot aan het uiterde einde van heteyronde gat, de doorn is ron- 
der als in het paard; de waare takken -der heupsbeenderen zyn ’vereenigd , 
en maaken ’cr maar één , die anderhalf duim in het midden breed is ; de buitende 
zyden maaken een gedeelte van het eyronde gat; de knobbelagtighcden van de 
beenderen zyn ook vereenigd en maaken eene lbort van goot, die omtrent vieren 
een half duim lang is, van het uiterde einde van het eyronde gat tot aan het ui- 
terde van deze goot, welke aan yderzyde een knobbel heeft, boven den doorn ge- 
plaatd ; deze goor, is vier duiraen cn twee lynen breed in het midden, en omtrent 
twee duimen en negen lynen diep; liet agterde eind is uitgefneden ter diepte van 
twee duimen en vier lynen, en de twee uiterden dezer uitfiiyding ftaan vier en een 
half duim van elkander, van buiten naar buiten geraeeten, de uuerfte of bovende 
ran- 
