VAN DEN RHINOCEROS. 
S 
duim , en op omtrent tveee derden van deze lengte fchynt zy agterwaards 
gekromd ; ook zegt men , dat het dier agterwaards pilt. De Hr. Cordon 
heeft ’er my eene zeer naauwkeurige tekening van gezonden , maar dewyl 
zy volmaakt overeenkomt met die, welke de Hr.PARsoNs(/) daarvan gegee- 
ven heeft, is het nietnoodig, dat ik dezelve hier by voege ; de ballen zyn 
van binnen in t lighaam naar de lies toe; en vóór de roede zyn twee tepels , 
dewelke in ’t rivierpaard agter de roede zyn. Dit laatfle dier heeft een 
galblaasje, aan het einde van zyne lever eeplaatft, maar de rhinoceros 
heeft ’er geen. 
^ Dtze rhinoceroflèn zyn tegenwoordig vry diep in ’t binnenfl des lands 
ingetrokken ; om hen te vangen moet men zig honderd en vyftig mylen 
van de Kaap verwyderen. Men ziet hen zelden meer dan twee of drie te 
zarnen; fomtyds egter trekken zy in talryker benden voort, en houden, 
onder t gaan, den kop naar beneden , gelyk de varkens. Zy loopen fnel- 
Ier dan een paard, maar men kan hen ligtlyk vermyden met onder den 
wind te blyven ; buiten deze voorzorg is het zeer gevaarlyk hen te ont- 
moeten. Kolbe zegt , dat hy hen meer dan eens op hem heeft zien afko- 
men inet al hunne woede, en dat hy hen vermyd heeft met wat ter zyde 
Weinig aan deze byzonderheid; Kolbe is nooit 
nona^rd en \’7fng inylcn van dc Kaap af geweeït , die men evenwel daarvan 
afmoet zyn, om de rhinoceroflen te zien; daarenboven, de plaatfing hun- 
ner oogen doet my denken , dat het niet voorzigtig zoude zyn hen te wil- 
len ontwyken, door zig alleenlyk zydewaards te begeeven; zy draaijen, 
onder t loopen, dikwyls den kop naar de andere zyde. Het fchynt dat 
V hebben de aarde met hunne hoornen om te wroeten; fom- 
tyds drukken zy daar , door het heen en wederdraaijen van den kop, twee 
vooren in , en dan fpringen zy, en loopen regts en links, als of zy gek wa- 
ren. Hunne wyfjes werpen nooit meer dan één jong te gelyk: zy hebben 
ook twee hoornen, en wat de grootte betreft, daar is tulfchen haar en de 
rHannctjCS iiGt zdFdc VGrfctiil als tuflehen dc rivierpas-rden van dc beide 
fexen , dat is te zeggen , dat dit verfchil zeer gering is. Het geluid of ge- 
fchreeuw, dat zy maaken, is een geknor, gevolgd van een fterk geblaas , 
dat een weinig naar den klank van eene fluit gelykt. Men hoort aan 
olyf^T^ meer gewaagen van hunne gewaande gevegten met de 
Valmont de Bomare zegt, in zyn Woordenboek van de Na- 
tuurlyke Hiltorie, dat de rhinoceroflen van Afia eene zeer zagte tong heb- 
ben, tenvyl die van Afrika dezelve zeer ruw hebben; maar hv meldt die 
byzonderheid op ’t gezag van Kolbe, die een flegc leidsman is' De tong; 
der Afnkaanfche rhinoceroflen verfchilt niet van die der Afiatifche. 
A-ien eet hun vleefch , en men vindt het zeer goed , zo zy niet al te 
oud zyn. ^ 
De Hr. de Büffon twyfelt, of men deze dieren kan tam maaken, ei$ 
C /3 Zie Philof, Tranfacl, No. 470. 
As 
