VAN DEN AUROCHS en DEN BISON. 55 
Zo is ook het ras der bifons in Amerika eene ftandvaftige verfcheiden- 
heid. Wy geeven hier de afbeelding (PI. XII) van een kop, die ons is 
medegedeeld door een Geleerden van de Univerliteic van Edenburg , den 
Hr. Mag WAN, onder den naam V2cn gemiiskeerdc runderkop; en het is in- 
derdaad het zelfde dier , dat befchreeven is geweeft door Vader Chaele- 
voix, Tom. III. pag. 132, en dat wy hebben aangehaald, blz. 192 van 
het Xfde Deel. Men ziet uit de grootte en de plaatfing der hoornen van 
dit gemuskeerd runddier , of dezen bifon , dat hy verfchilt van den bifon , 
waarvan wy de afbeelding hebben gegeeven in het Xlde Deel , hlz. 202, 
waarvan de hoornen zeer verfchillende zyn. 
Dtze is gevonden op de breedte van 70 graaden, by BaiBns baay; zyne 
wol is veel langer en gevulder dan die der bifons , die zig in gemaatigder 
ftreeken onthouden; hy is zo groot als een Europilche os van middelbaare 
grootte. Het hair, of liever de wol , onder den hals en den buik, hangt 
tot op de aarde neder. Hy voedt zig met witte mos of Uchen , gelyk het 
rendier. 
De twee hoornen van dezen bifon vereenigen zig aan hunne bafis, of 
liever , zy hebben een gemeenen oorfprong op den kruin des hoofcls , die 
twee voet en vier en een half duim lang is, gemeeten van het einde der 
neus tot aan dat punt, alwaar de twee hoornen zig vereenigen. De tus- 
fchenruimte tuflehen hunne einden is van twee voet en zesdehalf duim. De 
kop is zo breed, dat de aflland van het eene oog tot het andere, is van 
één voet en vier duim, franfche maat. Wy wyzen voor het overig gedeelte 
van de befchryving dezes diers naar die, welke door den Vader Charle- 
voix gegeeven is. De Hr. Magwan heeft ons verzekert , dat deze be- 
fchryving van Charlevoix volmaakt wél op dat dier pafte. 
Ik heb gezegd in ’t Xlde Deel, blz. 196, dat ik, nagevraagd hebbende, 
of er nog bifons in Schotland beftonden , ten antwoord had gekregen, dat 
men er geene getuigenis van hadt. De Hr. Fokster fchryft my over 
dit onderwerp, dat myne onderrichting niet voikomen is geweeft. 
Het ras der witte bifons, beftaat nog, volgens zyne opheldering, in Schotland, 
alwaar de groote Hoeren, en bjzonderlyk de Hertog van Hamilton, de Hertog 
van Queénbury, en onder de Engelfche Pairs, de Graaf van Tankarville, dit ras 
van wilde bifons in hunne dierengaarden van Chatelherault , en van DrumlafVrig 
in Schotland, en van Chillingbam in het Graaffehap van JVorrhüraber land in En- 
geland , bewaard hebben ; die dieren toonen fteeds hunnen oorfprong door hunne 
woeüheid en onhandelbaaren inborfl; op het minftc gerucht neemen zy de vlucht, 
en loopen met eene verwonderlyke fnelheid, en wanneer men eenen hebbtu wil, 
is men verpligt hem dood te fchieten ; maar deze jagt gaat niet aliyd toe zonder 
gevaar, want 'zo men het dier flegts kwetft, wel verre dat het zelve dan de vlucht 
zoude neemen, loopt het op den jager toe, en zou denzelven met zyne hoornen 
doorbooren, zo hy geen middel vondt om het te oncwykcn, 't zy door op een 
boom te klimmen , ’t zy door zig in eenig huis te bergen. 
Schoon deze bifons de eenzaamheid beminnen, naderen zy evenwel de woonin- 
gen, wanneer de fchaarsheid van voedzel, en de honger, hen des winters nood- 
zaaken het hooi te komen haaien, ’t welk men in open fchuuren of wagenhuizen 
voor hun Ipreidt. Deze wilde bifons vermengen zig nooit met de foori van 
O 3 
