57 
VAN DEN BUFFEL. 
In een byvoegzel by deze eerfte aanmerkingen, my door M. Caet^ni 
gezonden, brengt hy nieuwe bewyzen, of, ten minften andere gillingen, 
ny, over de oudheid der buffels in Icalie, en over de kennis, welke de 
Latynen , de Grieken , en zelfs de Jooden daarvan hadden ; fchoon deze 
geleerde byzonderheden geene onmiddelyke betrekking tot de Natuurlyke 
Hiftorie hebben, kunnen zy daar evenwel eenig licht over verfpreidcn, 
en het is met dit inzicht , zo wel als met oogmerk om myne erkentenis des- 
wegen aan den Schryver te toonen, dat ik raeene daarvan een uittrekzd 
hier te moeten plaatfen. 
Ik meen, zegt M. Caetani, door de voorige aanmerkingen bewcezen te 
hebben, dat de buffel by de Grieken en Latynen bekend was, en dat zyn naam m 
die beide taaien geworteld is (^b). Wat de Lacynfche betreft, ik beroep my weder 
Op het gezag van nu Cange, die, in zyn Gloffarium, op het woord hubalus zegt, 
lubahis, bufalus, bufflus; hy brengt dit vers by uit het zevende boek van het vier- 
de gedicht van Vekance, Biffehop van Poitiers, beroemd dichter van de vyfde 
Eeuw. 
Seu validi bufali ferit tnter cornua canrpum. 
Wat het woord bufflus betreft, het is getrokken uit AnnERTUs AqüEKsrs, Jih.IL 
cap. 43; uit JuLius ScALiCER, Exercit. 206. no, 3; cn uit Lindemrbogius , ad 
Ammiani, lib, XXII, enz. gelyk men zien kan uit du Cange. Wel is waar, dat 
de vyfde eeuw niet die van het fraaije Latyn is , doch dcwyl het hier niet aankomt 
op tle zuiverheid en fraaiheid van de taal , maar op een (tuk dat enkel grammati- 
caal is, zo blykc uit dit voorbeeld, dat het woord bubalus der Latynen, te veel 
overeenkomfl: met kifflus, met de bufalo der Italiaanen, cn de der Franfchen 
heeft, om het niet voor het zelfde te neemen ; deze betrekking wordt nog vol- 
komener bewcezen door eene plaats by Plinios, ten opzichte van het gebruik der 
Jooden van kool te eeten met buffel- vleefch. 
Eene laatfte waarneeming over de Griekfche taal, is, dat de netfle plaats, ten 
voordeele van het gevoelen van den Hr. de Buffon, zckerlyk die van Bochart 
is, die in zyüs Hiarozoïcon , Pars I. lib. 11 . chap, 3, zegt, vocein grcecam bubalon 
effle capre fpeciem', maar het is duidelyk, dat dit gezag het zelfde is als dat van 
Aristotf.les, zo wel als van Aldrovandus en Johkston, die bet zelfde in na- 
volging van dien wysgeer gezegd hebben. 
Voor het overige is het geraaklyk te bewyzen, dat de kennis van den buffel tot 
een nog veel hooger tydperk gebragt kan worden. De Hebreeuwfche uitleggers 
komen allen overeen, dat ’er zelfs in den Pentateuchus melding van gemaakt wordx: 
volgens hen betekent het woord jachmur, een buffel ; de zeventigen geeveo in Deu- 
ïfronoim’am dezelfde betekenis daaraan, wanneer zy jachmur door bubalus vertaalen, 
en daarenboven, de ftandvaflige overlevering der Hebreeuwen is aityd geweelf, 
dat de jachmur de buffel was. Men kan hier over de Itaiiaanfrhe overzetting van 
den Bybel door Decdati nazien, gelyk ook die van Anionxo Buücioli, dis 
Deodati is voorgegaan ... Een ander bewy^, dat de Jooden, van de oudfte 
lyden af, den buffel gekend hebben, is, dat in het Bock der Koningen , Cap. 
IV, VS. 22, 23, gezegd wordt, dat men deszelfs vleefch op Salomo’s tafel op- 
CD M. Caf.tani heeft wel heweezen, dat de naam van buffel zyn wortel in die 
taaien kan hebben, maar niet dat die zelfde naam by de Grieken en Latyn. n in gebruik w 
geweell, of nat zy den buffel gekend hebben. 
XVI Deel. H 
