59 
VAN DEN BUFFEL. 
<3at de Romeinen den kop van den buffel niet hebben kunnen plaatfen in een trotfch 
Keizerlyk lufthuis, zonder het zelve een naam gegeeven te hebben, en zonder ge- 
volglvli daar kennis aan te hebben. , , . . . , , 
De kop daar wy hier van fpreeken, is zo volmaakt regelmaatig, dat dezelve 
gevormd 'en als gegooten fchync naar een natuurlyken buffels -kop, zo als de 
Hifforie melde dat de Egyptenaars hunne beelden naar de lyken zelven formeerden. 
Voor het overige onderwerp ik weder deze nieuwe waarneemingen aan de 
meerdere kundigheden van den Hr. de Buffon ; ik durf my niet vleijen, dat 
elk myner bev?yzcn befiiffend is, maar ik denk, dat zy allen te zamen toonen, 
dat de buffel by de Ouden bekend was; een befluit, llryüig met dat van den 
doorluchtigen Natuurbefchouwer, wien ik niet gefchroomd heb tegen te fpree- 
ken; ik verwagt van zyne toegeevendheid vergiffenis wegens royne vermetelheid , 
en ik verzoek de vryheid om onder zyn oog te brengen eenige byzonderheden 
wegens den buffel, welken miflehien nog niet ter zyner kennis gekomen zyn, en 
die evenwel niet onverfchillig kunnen zyn voor eenen Wysgeer als hy, die zy- 
ne uitmuntende vermogens heeft toegewyd om de wonderen der hiatuur na te 
fpooren en te doen fchitteren. 
De afkeer van den buffel tegen het rood is algemeen by alle de buffels van 
Italië, zonder uitzondering; het geen fchynt aan te duiden, dat by deze die^n 
de gezicht. zenuwen tederer zyn, dan by andere bekende viervoetige dieren. De 
zwakheid van der buffelen gezigt onderfteunt deze gilling; inderdaad dit dier 
fchynt het licht met moeite te verdraagen; het ziet des nachts beter dan des 
daags, en zyn gezicht is zo kort en verward, dat, zo hy in zyne woede een 
memch vervolgt, het genoeg is zig op den grond te werpen, otn niet van hem 
bemcïkt te worden , want de buffel kykc dan allei-vv'egeD rond, en zoekt hem met 
zyne oogen, zonder te verneemen, dat hy digt by hem is. 
^De buffels hebben een geheugen , het welk dat van andere dieren verre over- 
treft. Niets is gemeener, dan hen alleen en uit zigzelven naar hunne troepen te 
zien wederkeeren, fchoon zy daar veertig of vyftig mylen van verwyderd zyn , 
gelyk van Rome naar de Pontina - landen; de hoeders der jonge buffels geeven hun 
elk een naam; zy herhaalen die dikwyls, op eene wyze, die naar zingen gelykt, 
hen ter zelfdcr tyd onder de kin liefkoozende; dus' leeren die jonge buffels in 
korten tvd hunnen naam, en vergeeten dien naderhand nooit, maar beantw’oorden 
daar naauwkeurig aan, als zy geroepen worden, fchoon zy ouder cene bende van 
twee of drie duizend buffels verm.ngd ?.yn. De gewoonte der buffels, van dien 
naam, halfzingende, tehooren, is zo fterk, dat zy, zonder die foorc van zang, 
nadat ZY groot geworden zyn, zig niet laaten naderen, inzonderheid met de wy.- 
jes, om zig te laaten melken (d), en dewyl de natuurlyke woeüheid van dit dier 
niet medebrengt, dat het zig by het uijer laat trekken , is de tocziender verpbgt 
het jong mede te neemen, en aan de moeder te vertoonen , of, zo het zelve dood 
is, haar te misleiden, met eenig ander jong te bekleeden met het vel van nep jong 
dat cefioivin is; zonder deze voorzorg, die aan dcu eenen kart de domheid van 
den bufibl bewvlt, cn aan den anderen de fynheid van zyn reuk aantoont, is net 
onmogdvk het wyfje te melken: en dewyl men uit dit bedrog tevens ziet, dat 
de wyf.es- buffel haare melk niet dan aan haar eigen jong wil geeven, zo is het 
Qd'i Zie het geen ik gezegd heb in het XI Deel, hlz. 199, van dezen wederzin van de 
'wylles buffel om zig te laaten melken, en van het zonderling middel dat men uitgedagt 
om deti'^elven te overwimien, het welk hierin beflüac, dat men de hand en den arm » 
20 lang h-t n eiken duurt, in den mond der fcheede lleeke. Dit gebruik van de Kaap ue 
Goede- houp is niet tot Rome gekomen; en dewyl het gemelde Deel niet dan tn s 
vitgegeeven, zo fchynt M. Caetam geene kennis gehad te hebben van. deze byzomi.;rne) , 
die daatenboven mifichien niet heel zeker is. 
H 2 
