VAN DEN GNOU. 
( 5 ? 
”Men ziet, dat dit dier zeer opmerkelyk is, nietflegts door zyne groot- 
te, maar ook door de fchoonheid van zyne geftalte, door de maanen , 
die het langs den geheelen hals heeft, door zyn langen gevulden ftaart, en 
door verfcheiden andere karakters, die het gedeekelyk tot het paard, en 
gedeeltelyk tot het runddier brengen ; wy zullen het den naam van gnou 
laaten behouden (dewelke als niou moet uitgelproken worden) ; dezen naam 
heeft hy in zyn geboorteland, en wy kennen hem onder dcnzelven meer 
dan onder dien vdiH feva-heia, want, zie hier wat de Hr. Fokster my 
daarvan fchryft. 
Men vindt aan de Kaap de Goede -hoop drie foorten van runderen; i. ons 
gemeen Europifch runddier, 2. den buffel, welken ik geene gelegenheid gehad 
heb le beil'hryven, en die veel overeenkomft met den Èuropiiehen buffel heeft: 
3. den gnou; 'dit laatfte dier is niet dan op honderd tagtig, of twee honderd my- 
len van de Kaap gevonden , binnen in de landen van Afrika ; men heeft tweemaal 
gepoogd een dezer dieren naar Holland te zenden , maar zy zyn onder weg ge- 
ftorven (c_). Ik heb een wyfje van deze foort gezien in 1775; het was drie 
jaar oud; het was door eenen Europifchen inwooner van de Kaap opgevoed, 
■waarvan de woonplaats honderd en zeftig mylen van de eigenlyke Kolonie of 
de ftad af -was; die man hadt haar zeer jong gevangen met een jong mannetje 
van dezelfde foort; hy voedde hen beiden op, en bragt hen naar de Kaap, oni 
hen aan den Gouverneur aan te bieden. Dit jong wyfje, dat tam was, wierdc 
in een ftal gehouden , en met roggenbrood en koolsbladen gevoed ; zy was niet 
volkomen zo groot als het mannetje van dezelfde dragt : haar drek was gelyk 
die van gemcene koeijen; zy duldde niet gaarne de ftreelingen of zelfs het aan- 
raaken van menfehen, en, fchoon zeer tam, ftoot zy echter met de hoornen, 
en Haat met de voeten ; wy hadden ongemeen veel moeite om de maaten te 
neemen, uit hoofde van haare onwilligheid cn weêrbarftige beweegingen. Men 
heeft ons gezegd , dat de mannetjes-gnou in zyn wilden flaat zo w'oeft en weêr- 
barflig is als de buffel, fchoon hy veel minder fterkce heeft; het jonge wyfje, 
daar wy ftraks van fpraken , was vry zacheaartig ; het liet nooit haar geluid hoo- 
ren; zy herkaauwde gelyk de runderen; zy v/andelde gaarne op het Baffecour ^ 
zo het weder niet al te heet v/as, want geduurende de groote hitte zogt zy de 
fchaduwe of begaf zig naar haar ftal. 
Deze wyfjes- gnou hadt de grootte van een damhert, of liever van een ezel; 
zy was aan de fchoft veertig en een half duim, engelfche maat , hoog, en rvat 
iaager by de agterpooten, alwaar zy maar negen- en -dertig duimen konde haa- 
ien; het hoofd was groot, naar evenredigheid van ’t lighaam, hebbende vyftien 
en een half duim lengte , van de ooren af tot aan het einde van den fmoel ; maar 
het was aan de beide zyden zamengedrukt, en van vooren gezien, vertoonde het 
zig fmal. De muil was vierkant, en de neusgaten hadden de figuur van een halve 
maan; daar waren in het onderfte kaakbeen agt fnytanden, in de gedaante gelyk 
aan die van het gemeene runddier. De oogen waren veel van malkanderen verwy- 
derd, en op de zyden van het voorhoofdsbeen geplaatft: zy waren groot, van 
cene zwart- bruine kleur , en fcheenen een voorkomen van woeilheid en kwaadaar- 
tigheid te hebben, welke echter door de opvoeding enden haat van huislykheid 
CO Men ziet uit het byvoegzel, ’t welk de Hr. Allamand heeft laaten dralcken, jn het 
XVde Deel van dit Werk, dat één dezer dieren leevende is aangekomen in de dierengaaroe 
van den Prins van Oranje, alwaar de Hr. Allamand het heeft befehreeven, en miai 
aftekenen. 
I 2 
