75 
VAN DEN NIL-GAUT. 
Naar de uicerlyke kenmerken alleen vermoedde ik, of liever, geloofde ik, dat 
e nyi-ghaut een byzonder dier ware, van eene byzondere foort; ecnigen myner 
^lenden namen het voor een hert, maar ik was overtuigd, dat het niet van dut 
piiachc ware, door het blyven zyner hoornen, die niet afvielen. Anderen dach. 
«n, dat het eene antilope ware, maar de hoornen en de lighaams-grootte van het 
üic-r , deeden my wederom denken , dat het geene was ; en het hadt zo veel over- 
güftalte, vooral het wyfje, met het hert, dat ik het niet konde bc 
Ichouwen als van het zeifde geflacht met den ftier. In den bronstyd zettede men 
roannetjes-nyl-ghaut by eene hinde, maar men befpeurde geene drift, 
och zelfs de minftc byzondere oplettendheid tunthen deze twee dieren: eindelyk 
- een dezer dieren geftorven zynde , wierdt ik door myn broeder, die het ontleedde , 
en die byna alle de viervoetige dieren ontleed heeft, met zekerheid onderricht, 
nat de nyl-ghaut een dier van eene nieuwe foort is (d). 
Vcrfcheiden dezer dieren, mannetjes en wyfjes, zyn, federt eenige jaaren, 
naar Engeland gebragt. De eerfte wierden van Bombay ten gelchenke aan Lord 
^uvE gezonden; zy kwamen over in de maand van auguftus 1767; zy waren een 
mannetje en een wyfje, en zy bleeven in dit land jaarlyks voortteelen; cn eenigen 
lya daarna bragt men weder twee anderen, die aan dc Koningin wierden aangebo- 
den, en deze Vorftin , fteeds gcnciad om alle foorten van opmerkeiyke en nuttige 
onderzoekingen in de Natuurlyke Iliftorie te bevorderen, liet my verlof geeven 
om hen eenigen tyd te komen befchouvven, waardoor ik in ftaac raakte om hen 
niet alleen tc kunnen befchryren, en ’er eene naauwkeurige tekenin^» van te kry- 
gen, maar ook, om het dier, toen het geftorven was, met behulp van myn broe- 
der, te kunnen onclecden, en ’er het vel cn het geraamte van te bewaaren. Mv- 
lord Clive heeft de goedheid gehad van my alle de ophelderingen te geeven wel 
ken hy in ftaat was te verzamelen , om ’er de hiftorie van op te maaken Vivk 
beJ perfoonen, het hunne daaraan htb- 
Deze dieren worden als zeldzaamheden befchouwd in alle de veflingen wel- 
ken wy in de Indiün hebben; zy worden uit de binnenfte deden des lands aanse- 
voerd, ten gefchenke voor de Nababs en andere Heeren van hoogen rang: Lmd 
Clive, de Generaal Carnat, de Hr. Walsh, de Hr. Watts, en verftheiden 
anderen , die een groot gedeelte van IndiSn gezien hebben, hebben my allen ge- 
zegd, dat zy dit dier nooit wild gezien hebben. Beunier , voor zo verre ik heb 
kunnen ontdekken , is de eenigfte Schry ver die daar gewag van maakt (e). In het 
iViie Deel zyner memories geeft hy het verflag. van twee reizen , welken hy in 
1664 gedaan heeft, van Dehli tot Cachemire, met den Mogolfchen Keizer Au- 
kENGzEii, die zig naar dit aardfeh paradys, zo als de ladiaaneD het aanmerken , 
(<0 De Hr. Penant, wiens zucht voor de Natuurlyke Hiflorie het vermaak vergroot vaii 
«en Quafhangelyk fortuin te genieten, maakt, in de Synopfis, welke hy heeft uirgegeeven, 
«a dat dit gefchrift vervaardigd is, van dit dier, (met den witten voet, pa^. 207^, eene 
•oort van antilope; maar tegenwoordig denkt hy, dat het tot een ander geflacht behoort, 
«“ zal het dus, iu de op handen zynde uitgave van zyne Synopfös, eene andere plaats 
geeven, ^ 
GO Sedert ik dit gefchrift geleezen heb, heb ik van Doftor Matv de volgende noie 
ontvangen. Ik vind in het IVde Deel van de befchryving van Ooft- Indiën, door Vaien- 
1727 in Holland uirgegeeven, op het artykel Batavia, blz. 231, deze korte "aan* 
ouuung. „ Onder de biiitengewoone dieren, welken men in ’t kadeel houdt, is*’er één 
» van grootte en kleur als een Deenfche koe, maar minder zwaar; zyn kop loopt naar 
« den mond fpits af; hy is van eene afdigraauwe kleur, en uiet minder groot dan de 
» eiand, wiens naam hy voert; het is een gefchenk door den Mogol gezonden.” 
K a 
