$6 
DE NATUURLYKE HISTORIE 
de fpeceryachtige en drooge planten, daar zy zig des winters in de vlakten me- 
de voeden, dienen om twee verfchülende foorten van vet te maaken • die laat- 
ftc planten geeven niet dan een valt en gefloten vet , gelyk dat van onze fchaa^ 
pen, dat xig nedcrlegt in den vet-rok, het darmfchecl , en den omrrek der nie- 
ren, terwyl het voedzel , dat van de vette planten komt, dat olyachtig vet for- 
meert , dat zig op het kruis, de billen , en den ftaart verzamelt. Het fchvnt ook 
dat die raalTa van olyachtig vet de groei van den ftaart belet, die van geflacht tot 
geflacht korter en dunner ^wordt, en miflchien tot drie of vier geleedingen zou 
verminderen , gelyk men dit in de fchaapen der Kalmukken , der MongousT en der 
Kirghifes, befpeurt, die volftrekt met meer dan een ftompje van drie of vier ce- 
leedin-en hebben; maar dewyl het land van de Kaap zeer uitgeftrekt is , en de 
natuur der weiden niet alle van dien aart zyn, als die, welken wy befchreeven 
hebben , en dewyl daarenboven de Perfiaanfche fchaapen met dikke en korte ftaar- 
ten daar certyds ingevoerd zyn, en zig met die der Hottentotten vermengd heb- 
ben , zo heeft de baftaartfoort een ftaart behouden , zo lang als die der En^elfche 
fchaapen; met dit verfchil, dat het gedeelte, ’c welk aan het lighaam is 
reeds vervuld is van vet, terwyl het einde dun is, gelyk dat der gemeene’ 
fchaapen. ° 
Dewyl de weiden ten Ooften van de Kaap niet geheel van denzelfden aart zvn 
als die ten Noorden, is het natuurlyk, dat dit zyn invloed op de gefteldheid der 
fchaapen hebbe, die op fomraige plaatfen zonder verbaftering blyven, en den lan- 
gen (taart, en eene goede hoeveelheid vet op de billen en het kruis behouden, 
zonder evenwel die monfterachtige inalTa te krygen, waardoor de Kalmukfche 
fchaapen zig doen opmerken; en dewyl deze fchaapen dikwyls van meeftcr veran- 
deren, en, van eene weide ten Noorden van de Kaap tot eene andere aan de Ooft- 
zyde overgaan , of zelfs tot in de nabuurfchap der ttad gedreeven worden en de- 
wyl de vcrfchillende ralTen zig onder malkander vermengen . volgt daaruit ’ dat de 
Kaapfche fchaapen de lange ftaarten min of meer behouden hebben. ’ 
In onzen overtogt van de Kaap de Goede- hoop naar Nieuw- Zeeland in 
1772 en 1773» vonden wy, dat die Kaapfche fchaapen niet wel leevcnde over 
zee gevoerd kunnen worden naar verre afgelegene klimaaten; want zy willen 
bczwaarlyk garft of tarwe eeten, en zelfs geen hooi, dat aan de Kaap van eene 
goede hoedanigheid is; bygevolg ‘vervielen deze dieren van dag tot dag ; zy 
wierden van de fcheurbuik aapgetaft; hunne tanden waren niet langer vaft en 
konden het voedzel niet verraaalen; twee r.ammen en vier oijen ftierven, en daar 
ontkwamen van de kleine troep, die wy fcheeg genomen hadden, niet meer dan 
drie fchaapen. Na onze aankomft in Njeuw Zeeland boodt men hun alle foor- 
len van groenten aan, maar scy weigerden dezelve, en het was niet dan na ver- 
loop van twee of drie dagen , dat ik voorftelde hunne tanden te onderzoeken • 
ik raadde dezelve vader te doen worden door middel van azyn, en onderwvl dé 
vermagerde dieren te voeden met een pap van meel en zemelen, onder malkande- 
ren gemengd; men behieldt op deze wyze de drie fchaapen, welken men naar 
Taiti bragc, alwaar men dezelve aan den Koning ten gefchenke gaf, en zy herna- 
inea in dit nieuw klimaat hun vet in minder dan zeven of agt maanden. Geduuren- 
de hunne onthouding op den togt van de Kaap naar Nieuw Zeeland , was hunne 
ftaart niet llegts afgenomen, maar zelfs vlcefchloos en ais verdroogd, gelvk ook 
het kruis en de billen ° ^ 
De Hr. de la Nux, inwooner op het eiland Bourbon, heeft mv ge- 
fchreeven , dat ’er op dit eiland een ras van deze Kaapiciie fchaapen be- 
flaat, welken men vermengd heeft met fchaapen, van Suratte komende, 
clic grootc oorGHj en ecu zeer korten hebben* Dit r^is licefc 
