88 
DE NATUURLYKE HISTORIE 
DE S A ï G A. 
D e Hr. Pallas denkt, dat de faïga, die gevonden wordt in Hongarye, 
in Wallachye, en Griekenland, ook op het eiland Candia kan ge- 
vonden worden, en hy denkt dat men daartoe moet brengen de Jlrepficeros 
van Belon: ik ben niet van dezelfde gedachte, en ik heb den itrepficeros 
van Belon (a) tot het geflacht der fchaapen, en niet tot dat der geiten 
gebragt. 
SaïgiSf faïga y zegt de Hr. Gmelin, is een dier, dat veel naar een rheebok ge- 
lykt, behalven dat zyne hoornen, in plaats van getakt, recht en blyvendezyn, 
( terwyl die van den rheebok jaarlyks veranderen). Men kent dit dier niet dan in 
eenige ftreeken van Siberie, want dat, ’t welk men in de provintie d'Irkutzk faïga 
noemt, is het muskusdier. Deze foort van wilde geit, (de faïga) is vry gemeen in 
fommige ftreeken; men eet hun vleefch; ons gezelfcbap echter wilde daar niet van 
proeven waarfchynlyk omdat vvy daar niet aan gewend waren , en ook omdat het wal- 
celyk is’ in dit dier , zelfs by zyn leeven , wormen te zien , die tuflchen vel en 
vleelbh, zo als men ’t uitdrukt, neftelen : deze wormen zyn in groote menigte, 
zy zyn wit en dik, van omtrent drie vierde duim lang, en aan beide einden pun- 
tig; men vindt het zelfde by de elanden , by de rendieren, en by de hinden. De 
\vor>men van deze geiten fchynen dezelfde te zyn als die der gemelde dieren , en 
verfchillen ’er niet van dan in dikte; hoe het zy, het was ons genoeg die wormen 
gezien te hebben, om geen trek tot dat vleefch te voelen, waarvan men ons 
voor het overige verzekerde, dat de fmaak juift dezelfde is als die van herten- 
vleefch (6). . ... 
Ik zal hier eene waarneeming plaatfcn, dat het niet is dan in een faifocn, na 
den bronstyd, dat de herten, de elanden, en waarfchynlyk ook de faïgas, wor- 
men onder het vel hebben: zie het geen ik wegens de voortbrenging dezer 
wormen gezegd heb onder het artykel van het hert, in het Vh'e Deel. 
De tlr. FoRSTEa heeft my gefchreeven, dat de faïga gevonden wordt van Ara- 
bic en BefTarabie af, tot aan de rivier d’lrcifch in Siberie ; hy bemint dc drooge 
woeflynen, daar veel alfem , averoonc , en flnt jans kruid groeit, waaruit zyn 
voornaamfte voedzel beflaat; hy loopt zeer fnel, en hy heeft een zeer fynen 
reuk, maar zyn gezigt is niet goed, omdat by op de oogen vier kleine fpons- 
achtige lighaamtjes heeft, die dienen om dezelve te befchutten voor de al te 
fterke weêrftuiting des lichts in deze ftreeken, welker grond dor en wit is, in den 
zomer en in den v/inter met fneeuw bedekt. Hy heeft een breede neus , en zulk 
een fynen reuk , dat hy daardoor een menfeh op meer dan een myl afltands ver- 
neemt, wanneer hv onder den wind is, en men kan hem zelfs niet naderen dan 
tegen den wind. hlen heeft waargenomen , dat de faïga alles in zig fchynt ce ver* 
eenigen, wat noodig is om wél te loopen; hy heeft eene vryer ademhaaling dan 
senig ander dier, dewyl zyne longen zeer groot zyn, de longepyp zeer breed is> 
(fl) Zie deze Natuurlyke Hiftorle, XI Deel, blz, 213, enz. 
(_i>) de Gaielin, t-a Siberie. 
