104 DE NATUURLYKE HISTORIE 
DE BLAAUWE GEIT. 
D eze antilope, zegt de Hr. Fouster, is zeer gemeen aan de Kaap de Goede- 
hoop, alwaar men haar blaauwe geit noemt; haare kleur is niet geheel blaauw, 
en no2 minder hemels -blaauw, gelyk Hall in zyne hiftorie der viervoetige die- 
ren onderfteld heeft, maar alleenlyk grys, dat wat op den blaauwe trekt. Die kleur 
wordt zelfs niet voortgebragt , dan door de weêrkaatfing van ’t hair, dat overeind 
ftaat terwyl het dier leevende is , want zodra het dood js, valt het hair, en legt 
Zig vlak op het lichaam neder, en dan verdwynt al het blaauwachtige geheel, en 
men ziet «wn niets dan de gryze kleur. Dit dier is grooter dan het damhert van 
Europa; zyn buik is met wit hair gedekt , gelyk ook de voeten ; het kwartje hair 
onder aan den ftaart is ook wit ; daar is op yder oog een vlak van dezelfde kleur. 
De rtaart is maar zeven duimen lang. De hoornen zyn zwart, gerimpeld met om- 
trent twintig ringen, een weinig achterwaards gekromd, en zy hebben agt tien of 
twintig duimen lengte; het wyfje is daarvan zo wel voorzien als het mannetje. 
DE INDIAANSCHE RHEEBOK. 
W y geeven hier de afbeelding van een indiaanfeh dier, dat ons 
voorkomt van eene zeer aangrenzende foort te zyn van die 
onzer Europiiehe rheebokken , maar die daarvan echter in een zo wezend- 
lyk karakter verfchilt , dat men hem niet kan befchouwen als eene enkele 
verfcheidenheid in de foort der rheebokken. Het is weder aan den Hr. 
Allamand, dat ik de kennis van dit dier te danken heb, en ik kan niet 
beter doen, dan de befchryving overneemen, welke hy daarvan heeft ge- 
geeven. 
Hier heeft de Hr. he Buffon geplaatjl het artykel en de afbeelding van 
den indiaanfehen rheebokt die wy in het Deel, blz. 208, gegeeven 
hebben. 
het 
\ 
