IIS DE NATUURLYKE HISTORIE 
eene goede memorie over dit dier heeft gegeeven (^), meenen wy hier 
een uittrekzel daarvan te moeten voordraagen. 
De (lerke en doordringende reuk van het muskus-dier, zegt hy, is al te fterk 
dan dat dezelve niet te zelfder tyd zoude opgemerkt zyn als het dier dat de- 
zelve verfchaft; men heeft hierom aan het een en ander in het Franfch den naam 
van nufc gegeeven. Dit dier wordt gevonden in het koningryk Boutan en dat 
van Tunquin, in China en in Chineefch Tartarye, en zelfs in eenige ftreekcn 
van RufTnch Tartarye; ik geloof, dat het van onheugelyke tyden af door de 
bewooneren dezer ftreeken is gezocht geweeft, omdat zyn vleefch zeer goed 
is om te eeten, en omdat zyne reukftof altyd een voorwerp van koophandel 
heeft moeten maaken; maar men weet niet, wanneer de muskus heeft begonnen 
bekend te worden in Europa, en zelfs in het ooflolyk gedeelte van Aüa. Het 
ichynt niet , dat de Grieken of de Romeinen kennis aan deze reukflof hadden , 
dcwyl Akistoteles en Plinius daar geen gewag van gemaakt hebben; de Ara- 
bifche Schrvvers zyn de eerften , die daarvan gewag gemaakt hebben. SER.^PIO 
was de eerfte die in de agtfte eeuw eene befchryving van dit dier gaf. 
Ik heb het, vervolgt de Hr. Daobenton, in de maand july 1772, in een 
park van den Hr. de la Vrilliere, te Verfailles gezien. De muskus • reuk , 
die zig van tyd tot tyd verfpreidde, de richting van den wind volgende, zou- 
de my voor geleider hebben kunnen dienen oin het dier te vinden. Zodra ik 
het zag, ontdekte ik in zyn maakzel en houdin^n veel gelykheid met den rhee- 
bok de gazelle, en het kleine rheebokje. Geen dier van deze foort heeft 
meer vaardigheid, buigzaamheid en fchielykheid in de beweegingen dan dit. 
Het gelykt ook naar de hevkaauwende dieren, voor zo verre het gel'pleete voe- 
ten heeft, en hem fny tanden in het bovenfte kaakbeen ontfareeken; maar men 
kan hem niet dan by het kleine rheebokje vergelyken in de twee flagcanden of 
lange hondstanden, welken hy in het bovenkaakbeen heeft, en die anderhalf duim 
buiten de lip uitkomen. _ 
De zelfftandigheid dezer tanden is eene foort van yvoor, gelyk die der tanden 
van den babiroufla , en verfcheiden' andere foorten van dieren ; maar de flagtandea 
van het muskus-dier zyn van eene geheel byzondere gedaante; zy gel y ken naar 
kleine gekromde meffen, geplaatft onder den muil, cn fchuinfch gericht van bo- 
ven naar beneden, en van vooren naar achteren; hun achterfte rand is fnydende... 
Ik denk, dat hy 'er zig tot verfchillende gebruiken van bedient, naar dat zyne te- 
cenwoordiae behoeften vorderen, ’t zy om wortelen te fnyden, ’t zy om zig 
ftaande tc houden op plaacfen, alwaar hy geen ander Iteunpunt vinden kan, ’t zy 
eindelyk om zig te verdedigen , of om aan te vallen. . . . 
Dit dier heeft geenc hoornen ; in plaats van eene bepaaicje kleur heeft het flegts 
tinten van bruin, van vaal, en van avitachtige kleur, die fehynen te veranderen , 
naarmaace men het dier uit verfchillende oogpunten befchouwt, omdat de bairen 
niet bruin of vaal zyn dan aan hun einde; het overige is wit, en vertoont zig 
meer of min als zodanig, naarmaate men het uit dit of dat gezichtspunt ziet. Daar 
is wit en zwart op de ooren , en eene witte ftar in ’t midden van het voorhoofd. 
Deze ftar komt my voor, dat alleen in de jonge dieren zal plaats hebben, en dat 
verdwynen zal wanneer het dier ouder zal geworden zyn , want ik heb dezelve 
niet gevonden op twee vellen, die my voor ’s Konings kabinet gezonden zyn, 
door den Hr. de Monnier, ’s Konings Geneesheer, van wegen Mevrouw de 
Gravin de Maksan.... Deze twee vellen fcheenen my van volwalTen dieren te 
(a) Mémoires de l' Académie -des Sciences, année 177a. Part. II, pag. sjs, 
