VAN den MARMOSE. 
J25 
t 
de MARMOSE. 
« 
M en weet, dat, in het algemeen, de farigues, de marmofes, en de 
cayopolins , eveneens hunne jongen draagen, in een zak onder den 
buik , en dat deze jongen aan de mam gehegt zyn langen tyd voor dat zy 
hunne geheele groei gekreegen hebben. Dit ftuk, een der zonderlingfte 
van de Natuur, deedt my naar ophelderingen verlangen over de voorttee- 
lino' dezer dieren , die niet op hun tyd , zo als andere , geboren worden ; 
zie*^ hier wat de Hr. Roume van St. Laurent my daarvan gefchreeven 
heeft , toen hy my de Catalogus van het Kabinet van de Natuurlyke His- 
torie , ’t welk hy op het eiland Grenada gemaakt heeft, overzondt. 
Geloofwaardige menfehen , zegt de Hr. de St. Laurent, hebben my verze- 
kerd, wyfjes van manicou (marmofe^ gevonden te hebben, welker Jongen nog 
niet geformeerd waren. Men zag aan ’t einde der tepels kleine heldere bultjes , 
waarin men het bewerp van ’c jong , of deszelfs eerfle beginzelen , zag ; hoe bui- 
tengewoon dit geval moge fchynco , ik kan het niet in twyfel trekken , en ik ga 
jiier de ontleeding byvoegen, welke ik van een dezer dieren gedaan heb in J707, 
die eenig licht kau geeven over de wyze waarop de voortteeling in deze foort 
gefchiede. , . , , . 
De moeder hadt in haaren zak zeven jongen, aan zo veele tepels, waaraan zy 
fterk gehegt waren, zonder dat zy ’er evenwel aan hingen. Zy hadden omtrent 
drie lynen lengte, en anderhalve lyn dikte, flet hoofd was zeer groot, naar 
evenredigheid van ’t lichaam, waarvan het voorfte gedeelte verder gevorderd of 
meer geformeerd was dan het achcerfte- De flaart was minder gevorderd dan al 
het overige. Deze jongen hadden geen hair; hun vel, dat zeer fyn w'as., fcheen 
bloedig ; de oogen onderfcheidden zig niet dan door twee kleine kringswyze draad- 
jes' de hoornen van de lyfmoeder waren opgezet, zeer lang, maakende een flagin 
’trend, en wendende zig vervolgens naar de eijerneften ; zybevatteden eenwitfiiot, 
dat dik en met veele luchtballetjes doorzaaid was. Het einde der hoornen eindigde 
in dikke draadjes als paardenhair, van eene zelfhandigheid, tennaaflenby gelyk met 
die der trompetten van Fallopius, maar witter en heviger. Men volgde deze 
draadjes tot in het klierachtig lichaam der mammen , alwaar zy elk op een tepel 
uitliepen, zonder dat men het einde onderfcheiden konde, omdat zy zig verwar- 
den en vereenigden met de zelfhandigheid der mammen. Deze draadjes fchynen 
hol en gevuld met dezelfde fnotterigheid, die in de hoornen bevat was; miflehien 
gaan de kleine vruchtjes, in de lyfmoeder voortgebragt, door deze kanaalen , on» 
by de tepels , die in den zak zyn , te komen. 
Deze waarneeming van den Hr. de St. Laurent verdient zekerlyk veel 
opmerking, maar zy komt ons zo zonderling voor, dat het goed zoude 
zyn dezelve meer dan eens te herhaalen , om dezen buitengewoonen over- 
gang Van het vrachtje van de lyfmoeder tot de mammen met zekerheid na 
te gaan , gelyk ook om den tyd te ontdekken , wanneer deze overgang na 
de bevruchting gefchiede. Men zoude tot dit oogmerk een zeker get.al 
n 
