VAN DEN OTTER. 
hande foort van voedzel te gewennen ; zy at het overfchot van de foupe, getneene 
vruchten, v/ortels, keukengrocntens, vleefch en vifch, maar zy wilde aan geen 
gebakken vifch, en zy at de raauwe vifch niet, dan wanneer dezelve zeer verfch 
was ; zo zy een dag dood was geweeft , wilde zy ’er niet aan raakeh. Ik beproefde 
om haar kleine karpers te geeven ; zy at dezulken die leevende waren , en de 
dooden onderzocht zy, door de kieuwen met haare pooten te openen, berook 
dczelven, en liet hen veeltyds liggen, zelfs wanneer men haar dezelven aanboodr, 
vóór dat men haar leevende gaf. Deze otter was geheel tam, gelyk een hond; 
zy luifterde naar den naam van loup-loup, dien de fotinem of deurwachtfters haar 
gegeeven hadden; zy volgde haar, cn ik heb haar zien wederkomen van het einde 
van een groot plein, alwaar zy in vryheid wandelde; en, fchoon vreemd, deed 
ik mv van haar volgen, door haar by haaren naam te noemen; zy was gemeenzaam 
met de kat der tourieres , waarmede zy opgevoed was , en zy fp«=elde met den 
hond van den tuinier, dien zy ook al vroeg gekend hadt; de andere honden en 
katten, zo die haar genaakten, viel zy op ’t lyf. Op zekeren dag had ik een 
klein fpaanfch hondje by my ; zy deedt hem eerft niets , maar toen het hondje 
haar berook, gaf zy het twintig oorvygeu met haare voorfte pooten, gelyk de 
katten doen , wanneer zy kleine hondjes aanvallen , en zy vervolgde het onder ge- 
duurig ftooten met de neus cn pooten, tot tuflehen myne Ceenen, en van dien tyd af 
vervolgt zy het beeft zo dikwyls zy het ziet, op de eigen wyze; zo lang de hond 
<712 niet verweerde, gebruikte zy haare tanden niet, maar zodra het hondje ftand 
hieldt en bvten wilde, wierdt het gevecht hevig; en ik heb vry groote hon- 
den gezien , "die , lelyk gebeeten cn gefcheurd , van onder haar bereik de vlucht 
'^^'oeze otter onthielde zig in de kamer der dcurwachtflers, en des nachts fliep zy 
op haar bed; overdag hieldt zy zig gemeenlyk op ecu lloel van ftro, daar zy, 
in de rondte zaam gedraaid, op lag te .flaapen; en wanneer de lufl; haar daartoe 
bekroop, ging zy den kop en de voorfte pooten fteeken in een emmer water, die 
voor haar gereed ftondt ; waarna zy zig affehudde , cn weder op haar ftoel ging leggen , 
of op de plaats of in het buiten • huis ging wandelen. Ik heb baar dikwyls in do 
zon zien liggen, en dan floot zy de oogen toe; ik heb haar gedraagen, behandeld, 
by de pooten genomen, en geliefleoosd ; zy fpeelde met myne handen, beet dezel- 
ven zachtelyk, en hieldt haare tanden, als ’c ware, terug, om niet zeer te doen. 
]k leidde ha'ar op zekeren dag by etne kleine plas v/aters, 't welk de rivier d’A- 
joux, als zy buiten haare oevers vloeit, achterlaat; het geen u verbazend zal 
voorkomen, en dat my insgelyks zeer verwonderde, was, dat zy het water in 
zulk een groote hoeveelheid fcheen te vreezen; zy ging 'er niet in, maar liep den 
kant om, en ftak alleenlyk den kop en de pooien in 't water, gelyk zy in den 
emmer gewoon was ]k liet haar een einde wegs in het water werpen; zy begaf 
zig zeer fchielyk, mtt eene foort van fchrix, naar den oever, en volgde ons, 
zeer in haar fchik van haare tourieres weder te vinden. 
Zo men uit een enkeid faftum, en naar een enkel individu kan redeneeren, 
fehvnt de Natuur aan dit dier niet dezelfde natuuriyke neiging gegeeven te heb- 
ben als aan dc endvogelen, die in het vyater gaan flodderen zoera zy gekipt 
zyn , fchucin zy zelfs van eene hen zyn uitgebreed, en dus geene voorf,angtter 
Deze otter is zeer morfig; de behoefte van ontlafting fcheen haar fchielyk over 
te komen, en zy voldeedt dezelve overal, waar zy zig mogt bevinden , behah^n 
op de huisraaden, maar in de kamer op de vloer, zo wel als buiten ’s huis. De 
tourictes hadden het, zelfs met kaftydingen, nooit zo verre kunnen brengen van 
haar te leeren om haare zaaken te gaan doen op de plaats, fchoon die niet verre af 
XFI Dsd, S 
