140 de natuurlyke historie 
voorige dragten geboren, omdat hunne jongen hen niet verlaaten, dan 
wanneer zy volwaffen zyn, en een nieuw gezin kunnen formeeren. De 
wyfjes werpen maar één jong ter eener dragt , en zelden twee j de tyd van 
de dragt is van omtrent agt o-f negen maanden ; zy werpen op de kuften 
of op de ininft bezochte eilanden, en het jong heeft by zyne geboorte 
reeds alle zyne tanden; de hondstanden alleen zyn wat minder gevorderd 
dan de andere. De moeder zoogt haar jong byna een jaar, waaruit men 
mag vermoeden, dat zy niet weder driftig wordt dan een jaar nadat zy ge- 
worpen heeft: zy heeft veel tederheid voor haar jong, en houdt niet op 
van het zelve haare zorgen yn liefkoozingen te betoonen , fpeelende geduu- 
rig met het zelve , het zy in ’t water, ’t zy op ’t land ; zy leert het zwem- 
men, en wanneer het vermoeid is, neemt zy het in haar bek, om het eeni- 
ge oogenblikken rufl; te verfchaffen; zo men het haar ontrooft doet zy een 
naar gehuil en jammerklagten hooren ; men moet zelfs voorzorgen gebrui- 
ken , zo men het haar wil ontvoeren , want fchoon zy zachtaartig en 
vreesachtig is, verdedigt zy het met een moed, die tot wanhoop o ver- 
flaat, en laat zig.dikwyls liever op de plaats dooden, dan het zelve te 
verlaaten. 
Deze dieren voeden zig met fchaal- en fchelp - vifch , groote polypen, 
en andere weeke vifch , die zy op de oevers en in kreeken aantreffen’ 
■want zy kunnen niet lang genoeg onder water blyven , om dezelve op den 
bodem der zee te gaan zoeken, ais hebbende het eironde gat van ’t hare 
niet open, gelyk de phokas. Zy eeten ook fchub-vilTchen, geJyk zee- 
aalen, enz.; vruchten, die des zomers op den oever geworpen worden 
en zelfs wier, by gebrek van ander voedzel; maar zy kunnen zig drie of 
vier dagen van voedzel onthouden ; hun vleefch is beter om te eeten dan 
dat der phokas, inzonderheid dat der wyfjes, dat veten teder is, terwyl 
zy draagen en op ’t punt zyn van te werpen; dat der jongen, ’t welk zeer 
malfch is, heeft veel gelykheid met het kalfs - vleefch , maar het vleefch 
der ouden is gemeenlyk zeer hard (c). Het was, zegt de Hr. Steller, 
ons voornaaraffe voedzel op het eiland Bering ; het deedt ons geen 
S De RulTen, op di't eiland Bering geworpen, na zfg een voorraaJ van aet honderd 
in mcels behouden te hebben, om den overtogc naar Kamtfchatki te doen zodra h r 
jaargeiyde en hunne gezondheid dit zouden toclaaten , namen hunne toevlucht ’tot drzef 
otters. Een dezer dieren verfchafte hun veertig of vyftig ponden vleefch, maar zo hard 
ten minflen dat der mannetjes, dat men het moed hakken, cn genoegzaam zonder kaauiven 
doornikken; men bereidde de ingewanden voor de zieken. Voor het overige, fchoon de 
Hr. Steller beweert, dat de otter goed is tegen de fcheurbuik, twyfelt de Hr. Muller 
daar echter aan, dewyl de Rnflen, die van deze ziekte ftierven, dit vleefch, even als de 
anderen , gegeeten hadden ; men doodde daar echter veelen van , zelfs nadat men opgehou • 
den hadt dezelven te eeten, omdat de vellen zeer fchoon zyn, en de RuiTen die dezelven 
naar China gaan brengen, daar tot tagtig of honderd roebels van maaken’kunnen Dus 
verzamelde men negen honderd van deze vellen op de jagt, die tot in de maand maarf 
duurde; toen verdweenen zy, en het fcheepsvolk nam zyn toevlucht tot de vifïcherv der 
2CC- honden, zee-beeren, cu zee- leeuwen, die zy aamroffen. dc Rerins in de 
&:Pin ^^inirak el-s Tam. XIX, pag. 3p/., 
