VAN DE PHOKAS. 
163 
fchc eilanden, efl by de Koriaken, alwaar men hen het ar kar , en 
memel noemt, hetgeen eveneens zee- kalf in die drie taaien betekent; zy 
hebben allen een vaft en ruig vel , gelyk de viervoetige landdieren ; bui- 
ten dat zegt de Hr. Crantz, dat het hair dik, kort, en by de meeften 
elad is ’als of het geolied ware. Deze dieren hebben de twee voorfte voeten 
lemaakt om te gaan, en de achter ften om te zwemmen. Aan yderen voet zyn 
vvf vingers, met vier leden aan elk, gewapend met nagels om tegen rotfen op 
te klauteren , of zig in het ys vaft te krammen ; hunne achterfte voeten hebben 
vliezen , die de vingers als ganzepooten zamenvoegen , zodat zv onder het 
zwemmen zig als waaijers uitzetten: het zyn eene loorc van tweeflachtige die- 
ren; de zee is hun element, en vifch hun voedzel; zy gaan op het land flaa- 
ien en zy fnorken zelfs zó fterk, terwyl zy in de zon liggen,, dat men hen 
Snn lifftlvk^ overvalt; zy loopen op hunne voorfte pooten, en fprmgen of wer- 
een zil voort op de achterfte, en wel zo fpoedig, dat een menlch moeite heeft 
om hen te achterhaalen. Zy hebben fnydende tanden, en hair aan den bek, dat 
zo grof en zwaar is als varkens- borftels.. .. Het lichaam is dik in ’t midden, 
en loopt in de beide einden kcgelachtig uit , het geen hen veel helpt in ’c 
zwemmen (_b). 
Het is op de rotfen, en fomtyds op de ysfehotfen, dat deze dieren 
koppelen, en dat de moeders haare jongen werpen (c) ; zy zoogen hen in 
’t water, maar meer op ’t land; zy laaten hen van tyd tot tyd jn zee gaan; 
vervolgens leiden zy hen naar ’t land terug, en oefenen hen dus tot dat zy 
zwemmende langer togten kunnen doen. , , , , 
Niet flegts verfchaffen deze dieren aan de Groenlanders kleederen en 
voedzel (d), maar hunne vellen dienen ook om hunne tenten en kanoes te 
bekleeden ; zy haaien ’er ook de olie uit V'oor hunne lampen ; zy bedie- 
nen zig van de peezen en peesachtige vezelen om hunne kleederen te 
naai’en ; de ingewanden , wel fchoon gemaakt en verdund , worden gebe- 
zigd'' in plaats van glas voor hunne venllers, en de blaas dezer dieren dient 
hun voor vat om hunne olie te bewaaren ; zy laaten het vleefch droogen 
om het te nuttigen , in die tyden, waarin zy noch jaagen, noch viffchen 
kunnen: in één woord, de phokas zyn de voornaame toevlucht der 
Groenlanderen , en het is te dezer oorzaak, dat zy zig al vroeg op de 
iaet dezer dieren toeleggen, en dat hy , die daar beft in Haagt, zo veel 
roem behaalt, als of hy zig in een gevecht onderfcheiden hadt. 
De Hr. Kracheninnikow, die deze dieren in Katntichatka gezien 
heeft, zegt, dat zy fomtyds de rivier in zo grooten getale opzwemmen, dat 
’er de kleine eilanden, die naby de kuft liggen, mede bedekt zyn (O- -In 
C /0 Hiffoire générale des Fvjages, Tom. XIX. pag. 60 
Ccj CnAPLEvoi'c D^fcFiPtm dc ftouvcllc FtUTtCCy lllr ï*| 3 » ^ , 
00 Rüiïen'cn deLmtfchacdalcxs hebben ook een groot voordeel van 
pliokas; zy maaken kaarfen van bun vet, ’t welk de boven 
kiezen om hunne fpyzen toe te maaken; zy eeten ook het .v]«efch, en drogen e de 
zon, om het te htwaaren voor de tyden dat zy niet kunnen viffchen ; .men maakc^ van hutim. 
vellen fchoenzooleii , en de Korelli, de Olutores. en de Tfehukotskoi , maaken er icnuiitn 
van. JUilvire de Kamtjchatha, par lUr. KuACiiF.KiiNKiKow , Tom. Lpag. 277. 
Hijloirc générale des Fe^nges, Tem. XIX. pag. 256, 
X 2 
