IÖ4- . DE NATUURLYKE HISTORIE 
’t algemeen verwyderen zy zig niet verder dan tot twintig of dertis mvlen 
van de eilanden , behalven m den tyd van hunne reizen. Wanneer zv de 
rivieren opzwemraen gefchiedt dit om de vifch, daar zy zig mede voeden 
te vervolgen; zy koppelen op eene verfchillende wyze van die der vier! 
voetige dieren; de wyfjes werpen zig op den rug om de manneties te ont- 
vangen; zy brenp gemeenlyk maar één jong ter wereld, (gelyk wy 
reeds gezegd hebben), in de groote foorten, en twee in de kleine Sï 
ftem van alle deze dieren, is, volgens Kracheninnikow, zeer onaange- 
naam; de jongen hebben een klaagend gefchrei , en allen knorren of mor- 
relen zy geiladig op een raauwen toon; zy zyn gevaarlyk, zodra men hen 
gekwetlt heeft; en zy verdedigen zig dan met eene foort van woede dan 
zelfs nog, wanneer hun bekkeneel in verfelieiden Rukken verbryzeld is(f) 
Men ziet uit alles, wat wy hebben voorgedraagen , dat niet alleen dit 
geflacht van phokas yry talryk is in foorten, maar dat ook vdere foort 
zeer tahyk is in indivi^is gelyk men daarover kan oordeelcn^uit de vïï 
baazende hoeveelheid, die de reizigers op nieuw ontdekte landen enaanX' 
uiterfle gedeelten der beide Werelden, gevonden hebben. Deze woéfte kuilen 
zyn de iaatfte wykplaats dezer zee- dieren, welker maatfchappyen de be 
woonde kuilen en landen ontwecken zyn^ en die in onze zein niet dan 
verftrooid gezien worden. En inderdaad, die phokas aan benden die 
troepen van den ouden Protheus, welken de Ouden ons zo dikivyls hebben 
gefchilderd, en die zy op de Middellandfche-zee moeten gezien hebben 
dewyl zy den oceaan weinig kenden, zyn byna verdweenen, en umrden 
niet dan verilrooid op onze kuilen gezien, alwaar geene woeilyn meer is 
die hun den vrede en de veiligheid, welken hunne groote maatfchappven 
noodig hebben, kunnen aanbieden; zy zyn elders die viyheid gaan zoe- 
ken, die tot alje maatfchappy-verbindtenis noodig is, en hebben dezelve 
niet dan in weinig bezochte zeen, en in de koude luchtilreeken der beidp 
poolen gevonden. 
(OZy 2yn, zegt de Hr. Kracheninnieow, levendig en moedig; ik heb ’er een sczten 
die, zig aan den hoek vaflgemaaki hebbende, in den mond van de groote rivier 
volk met veel woede iiitfchoot, zelfs nadat zy hem het harfenvat verbryzeld hadden- 
men hem op t land getrokken hadt, poogde hy zig weder in de rivier te wernen 'pn 
hy zag, dat zulks onmogelyk was, begon hy te fchreijen, en hoe meer men hem u 
woefler hy wierdt. m/leire de Kamtfehalka , Tom. I pag. '’/j “ 
