i6S DÊ NATÜURLYKE HISTORIE 
zyn, fchynt hen dan wreeder te maaken, want die oude afgezonderde 
mannetjes toonen geene de rainfte vrees, en vluchten niet op het ge- 
zicht van den menfch , gelyk de anderen , die met hun gezin leeven (g) ; 
zy grommen terwyl zy de tanden toonen, en werpen zig met eene ge- 
weldige drift op hen die hen aantallen , 'zonder ooit terug te wyken of 
te vluchten, zodat zy zig eer zullen laaten dooden dan aftrekken. 
De wyfjes, vreesachtiger dan de mannetjes, hebben zulk eene. ver- 
knochtheid voor haare jongen, dat zy zelfs in de dringendfte gevaaren hen 
niet verhaten , dan na alle hunne krachten en moed ter hunner behoudenis 
gebruikt te hebben; en dikwyls neemen zy, fchoon zelve gekwetft, hen in 
den bek, om hen buiten gevaar te brengen. 
De Hr. Steller verzekert , dat de zee-beeren verfcheidene fchreeuwen 
of geluiden van verfchillende_ betekenis maaken ; fleeds gefchikt naar de 
omftandigheden , waarin zy zig bevinden , en de driften , waardoor Zy Op 
dien tyd gedreeven worden. Wanneer zy geruft op het land zyn, ouder- 
fcheidt men ligtlyk de wyfjes en de jongen van de mannetjes, door het 
geluid haarer Item, waarvan de vermenging van verre gelyk t naar het ge- 
balk en geblaat van eene troep fchaapen en kalven. Terwyl zy lyden, of 
zig 
(g) „ De oude mannetjes, zegt Kracheninnikow, flaapen foratyds een geheele maand 
,, lang, zonder voedzel te neemen; zy zyn zeer woelt, en vallen op de voorbygan- 
„ gers aan; en zy zyn zo hardnekkig, dat zy zig liever willen laaten dooden, dan hunne 
„ plaats verlaaten. Wanneer zy een menfch zien komen, werpen eenigen zig op hem, en 
„ de anderen houden zig gereed om ter hulpe der eerden toe te fchieten: zy byien op 
„ de fleenen , die men naar hen werpt , en loopen op den perfoon , die dezelven geworpen 
,, beeft: ja, fchoon men hun de tanden breeke, en de oogen uiifleeke, verlaaten zy de 
„ plaats niet daar zy zig bevinden. Wat meer is, geen hminer zon zyn pod zelfs durven 
„ verlaaten, want zo by dat deedt zouden de anderen hora verfcheuren; en zo de een of 
„ ander de beginzelen toont van te willen wyken , bezetten de overigen hem van zo naby, 
„ dat hy onmogelyk vluchten kan; eii byaldien een zig niet op den moed van zynen raak- 
„ ker durft verlaaten, of denzelven vermoedt van te willen aftrekken, werpt hy zig op 
,, hem.” Hifloire de Kamtfchatka, Tom. I. pag. spp. „ Wy hadden ook veele moeite om 
,, de zee- kalven en zee- leeuwen te dooden, (op een klein eiland by het Staaten - Jaad^ ; 
„ hun fmoel was het gevoeligde deel. Wy ware» op het punt. Doctor Sparman en ik, 
„ van aangevallen te worden door een der oudlte zee-beercii, op eene rots alwaar ver- 
,, fcheiden honderden verzameld waren, die allen naar den uitdag van het gevecht febeenen 
„ te wagten. De DoCtor liadt een fehoot gedaan op een vogtl, en dien geveld, en hy ging 
„ denzelven ophaalon , toen de oude zee. beer begon te knorren, de tanden toonde en 
„ zig fcheen te fcliikken om zig tegen den Dotflor te verzetten. Zodra ik g^laaden Ld, 
„ fehoot ik bet dier mors dood, en op ’t eigen oogenblik vluch.te de geheele bende, haaren 
„ makker neêrgeveld ziMide, ,zeewaards; verfcheidene maakten zo veel haart, dat zy eene 
„ hoogte van tien of vyfiien roeden loodrecht affprongeii, op Icherpe puntige rocfeii; ik denk 
,, echter dat zy zig niet bezeerd hebben , omdat hun vel dat zeer hard is, en hun vet, zeer 
„ veerkrachtig zynde, het kneuzen belet.” VoRi'ïË\s.,Secondvoyagcde Cook,Tom. lT,p/3g.6o. 
„ Dit twe<.riacluig dier maak: eene vervaarlyke vertooning, en byt zo Ilerk, dat het den 
„ ftang van een halve piek kan doorlfayden, gelyk wy ondervonden; en de tegenwoordigheid 
„ van twee of d.ie raenfehen doet het niet vluchten; hy durft hen in zyn toorn zelfs aantas- 
„ ten, wanneer hy hen in her loopen kan agcei haaien.” G. Spilberg, Recudl des Toya. 
ges, gut ont fervi d Cètablijfement de la Compagnie des Indes Orieataks, Tom. II , 
fag. (JS8. 
I 
