VAN DEN ZEE-LEEUW. 183 
het land naderen (0. het welk door de mift anderzins zig niet akyd 
vro^g genoeg aan hun gezicht vertoont. 
. leeuwen gaan op dezelfde wyze als de zee - beeren , dat is te zeg- 
tT^od de aarde voortfleepende , door middel hunner voorfte voeten; 
m?ar hft gaan is nog logger en onbeyalliger ; daar zyn ’er, die zo log 
iïn en dat zyn waarfchynlyk de oude, dat zy den fteeiï met verlaaten , 
Splken zv voor hunne verblyfplaats hebben mtgekoozen , en waarop zy den 
rSeelen dag flaapende en fnorkende doorbrengen. De Jongen hebben 
S minder levendigheid dan de jonge zee-beeren ; men yindc hen dikwyls 
flaanï^nde op den olver ; maar hunne Haap as zo los, dat zy op het minfte 
Sht ontmaken, en zeewaards vluchten. Wanireer de jongen vermoeid 
fvn van het zwemmen, zetten zy zig op den rug hunner moeders, maar de 
Sider duldt dat niet lang , en werpt ’er hen af , als om hen te noodzaaken zig 
rc oefFenen en te verfterken in de kunll van zwemmen; in t algemeen 
zwemmen alle de zee-leeuwen, volwaflenen en jongen, met veel fndheiden 
vaardigheid; zy kunnen ook zeer langen tyd onder water bly ven zonder te. 
ademen Zy waafTemen eene fterke lucht uit en die zig verre yerfpreidt. 
Hurvleefch is byna zwart , en vry flegt -vnm fmaak , inzonderheid dat der 
manneties: de Hr. Steller zegt evenwel , dat het yleefch der voeten , of 
bSe vinnen , zeer goed te eeten is, maar dat is miffchien alleen voor 
zee-reizigers, en vooral voor dezen reiziger en zyne makkers, die, om 
vn re fnreeken, geen ander voedzel hadden. Hy zegt, dat het vleefch der 
ionffen witachtig , of taamlyk blank en eetbaar is, fchoon wat laf en vry 
onaangenaam van fmaak. Hun vet is zeer overvloedig, en vry gelyk aan 
dat def zeeXeren, en , fchoon minder olieacluig dan dat der andere pho- 
Vai is het echter even weinig eetbaar. Die groote hoeveelheid vet, en 
hunne dikke vacht, befchermt hen tegen de koude van de ysftreeken, 
rnaar het fchvnt dat dit hun in de heete landen hinderlyk moeft zyn, te 
™ mon ffeheel geen ruijing in het hair, noch eenige verminde- 
S herftUaurd, op welke breedine n.cn h„„ 
SSe aangetroffen hebben (a). Deze tweeflachtige dieren verfchi len 
SSn van de landdieren, die van hair veranderen, wanneer zy naar andere 
nog van alle andere zee- dieren, dooreen 
karakter, dat hun dezen naam heeft doen geeven, en dat hun inderdaad 
Lnige uitwendige gelykheid met den land-leeuw geeft, te weeten, een dik 
Srvl"dc ''In 
S yerVchjlt^niet van d/ Je. wolf, die 
” die'hï a?n'"?en’hals lfaniïrrw?Sn‘^4rrL''zo groot waren als fileren j men doodde 
” daar eenigen van; hun lichaam is als eene klomp vet, daar men olie uithaalt, enz. 
la/r. Edif. XV. Recueil, 344* 
