VI 
REDEVOERING 
overal flikkerende trekken te plaatfen ; niets is ftrydiger met het waare 
licht , het welk één lighaam moet maaken , en zig eenpaarig in een ge- 
fchrift verfpreiden , dan die vonken , welken men niet voortbrengt dan met 
geweld , en door de woorden als tegen malka^deren te flaan , en die u eeni- 
ge oogenblilcken verbyfleren, om u in het vervolg in duiflernis te laaten. 
Het zyn gedagten, die niet flikkeren dan door tegenflelling , men ver- 
toont llegts één kant van het voorwerp , men houdt alle andere zyden in 
het donker , en doorgaands is die kant , w'elken men verkieft , een punt , een 
hoek , waar op men den geeft met des te meer gemak laat fpeelen , naaf- 
maate men de bredere kanten , waar onder het gezond verftand de zaaken 
gewoon is te befch ouwen . meer verwydert of bedekt. 
Niets is ook ftxydiger met de waare welfpreekendheid , dan het gebruik 
dier fyne gedagten, en het zoeken naar die ligte, vlugge, lofTe denk- 
beelden, zond®t zelfftandigheid , en die, even als de bladen van geflagen 
metaal , geen glans aa,Tn\e«TOo» , Uan «loor tiiinnc vaftheid te verliezen j 
hoe meer men van dezen dunnen en flikkerenden geeft in een ge- 
fchrift brengt , hoe minder vaftheid , kragt , licht , warmte en ftyl daar in 
zal wezen , ten zy die geeft zelf de hoofdzaak van het onderwerp zy , en 
de fchryver geen ander doelwit hebbe dan om te boerten en te Ipéelen ; 
dan wordt de konft om kleine dingen bevallig te zeggen milTchien moeije- 
lyker dan de konft om groote zaaken deftig voor te dragen. 
Niets is nog ftrydiger met het natuurlyk fchoon, dan de moeite 
welke men zig geeft, om gewooiie of gemeene dingen op eene byzoh- 
dere of pragtige wyze te zeggen; niets verlaagt meer eenen fchryver; 
wel veive van zig over hem te verwonderen, beklaagt men hem van 
zo veel tyds gefpild te hebben , met nieuwe famenvoegingen van fyllaben te 
maaken , om niets te zeggen , dan het geen de heele wereld zegt. Dit 
is het gebrek van befchaafde maar dorre geeften, zy hebben woorden in 
overvloed , maar geene denkbeelden ; zy arbeiden dan op de woorden en 
verbeelden zig denkbeelden faamgevoegd te hebben, omdat zy Ipreek- 
wyzen hebben gefchikt; zy verbeelden zig de taal te zuiveren, terwyl 
zy dezelve bederven , door de betekenilTen der woorden af te wenden. De- 
ze fchry vers hebben geen ftyl, of zo men wil, zy hebben ’er niet dan 
de fchaduw van ; de ftyl moet gedagten graveeren , zy weeten niet dan 
woorden te trekken. 
Om wél te fchry ven moet men zyn onderwerp volkomen meefter zyn. 
