VII 
OVER DEN STYL. 
men moet daar genoeg op letten , om de orde zyner gedagten te zien , 
en daar eene agcervolging van te maaken, een famcnhangenden keten van 
te fineden , waar van ydere fchakel eene gedagte , yder punt een denk- 
beeld uitdmkt, en zodra men eenmaal de pen heeft opgevat, moet men 
dezelve naar dezen keten bellieren, moet men dar geleide volgen, 
zonder zich te veroorloven , om daar van af te wyken , zonder al te 
groote bogten in zynen weg te neeraen , zonder zig andere beweeging 
toe te laaten , dan die , welke noodig is om op eene aangenaame en ge- 
maklyke wyze de ruimte door te loopen, door deze lyn algemeeten. 
Het is hier in , dat de gellrengheid van den llyl beHaat , het is dit 
ook, het welk de éénheid of cenpaarigheid daar van maakt, en het welk 
deszelfs fnelheid moet regelen; en dit alleen zal genoeg zyn om denzel- 
ven nauwkeurig en eenvoudig, gelykmaatig en klaar, levendig en bon- 
dig te maaken. Indien men by dezen eerficn regel, door het gezond 
v^-lland voorgefchreeven, kiefchheid en finaak, fchroom in de keuze zy- 
ner uitdrukkingen , en oplettendheid voegt , om de dingen met dan by de 
algemeenfte termen te benoemen, zal de llyl edelheid hebben. Zo men 
hier verder byvoegt een billyk wantfouwen voor zyne eerlle beweeging, 
eene verwydering van alles wat niet dan flikkerend is , zo men er eene 
llandvaffige veragting byvoegt voor de dubbelzinnighedeii en fpeelm- 
gen, zal de ftyl deftigheid, en zelfs heerlykheid , hebben. Emde- 
lyk, indien men fchryft zo als men denkt, indien men zelf over. 
tuigd is van het geen daar men anderen van wil overtuigen, zal die goede 
trouw met zig zelvcn , die de welvoegelykheid voor anderen , en de 
waarheid van den llyl, maakt, denzelven alle zyne uitwerking doen voort- 
hrenfren mits dat deze inwendige overtuiging zig niet door eene al teflerke 
verSng Coonc, en dat in onze geheele Redevoermg of Verhan- 
dLg n4 meer opregtheid dan vertrouwen , meer rede dan hitte door- 
Dus’ was het, Myne Heeren, dat het my , u leezende, toefcheen, 
dat gy tot my fpraakt, dat gy my onderrichtede ; myne ziel, die deze ora- 
kels der wysheid greetig hoorde, wilde een hooger vlugt neemen , volde 
zig tot u verheffen: Ydele poogingen! De regels, zeide gy ook, kun- 
nen het gebrek van geeft niet vervullen ; zo deze ontbreekt , zullen zy 
nutteloos zyn ; w’él fchryven is ter zelfder tyd wel denken , wel voelen » 
en wél uitdrukken ; het is ter zelfder tyd geeft , hart , en fmaak hebben 
