BEWYZEN VOOR dx wmchoüwing van den AARDKLOOT, II. St. 8^ 
hitte der Zon poogde te vennyden. De Kolom j welke deze damp uitmaakt, ij 
van eene oneincüge lengte, en hoe nader een Komeet by de Zon koomt, hoe lan- 
ger en uitgeftrekter haar ftaartis, zo dat hy dikwils zeer groote ruimten beflaat; 
en gelyk verlcheiden Komeeten beneden den Jaarlykfchen loopweg der Aarde ne- 
derdaalen, is het niet vreemd, dat de Aarde zomtyds door den d^p van dezen 
ftaart omvangen,, en daar ingewikkeld wordt; dit is^juifthet geen in dentydvan 
den Zondvloed gebeurde ; de Aarde behoefde maar twee uuren haar verblyf te 
hebben in den ftaart der Komeet , om zo veel Water te ontvangen , als de Zee 
bevat; met één woord, deze ftaart der Komeet was de fluis des Hemels; deJluU 
zen des Hemels zyn geopend. Inderdaad de Aardbol, den ftaart der Komeet on* 
derweg ontmoetende, moeft een gedeelte der Stof, daar dezelve uit bcftondt, 
naai* zig neeraen; alles wat zig in de Spheer van aantrekking van den Bol bevondt, 
moeft op de Aarde nedervallen, en nedervallen in de gedaante van regen, dewyl 
deze Spheer gedeeltelyk uit Waterdeeltjes en Dampen beftondt. Zie daar dan een 
regen des Hemels , welken men zo overvloedig kan maaken als men zal goedvin- 
den , en eene algeraeene overftrooming , wellter Wateren de hoogfte Bergen te 
boven fteigen konden. Ondertuflchen geeft onze Auteur , die te dezer plaatfe 
zig niet van de letter der H. Schriftuur wil verwy deren, dien regen van zo verre 
gehaald, niet voor de eenige oorzaak van den Zondvloed op; hy neemt overal 
water daar hy ’t krygen kan. De groote Afgrond , gelyk gezien hebben , be- 
vat eene goede hoeveelheid; de Aarde zal op haare nadering tot de Komeet, ze- 
kerlyk de kragt haarer aantrekking gevoeld, en derhalven tot in haar binncnfte 
gevoeld , hebben ; de Vlociftoffen , in den grooten Afgrond bevat , zullen door 
Eulk eene geweldige beweeging van Eb en Vloed geroerd zyn geworden, dat de 
bovenfte korft daar aan niet heeft kunnen wederftaan , zy zal op verfcheiden plaat- 
fen gefpleeten zyn, en de Wateren van binnen zullen op de oppervlakte zyn uit- 
geborften, alle de Fonteinen des grooten ^fgronds zyn opgebrookcn. 
Maar wat nu met dit Water te doen, het welïc de ftaai*t der Komeet, en de 
groote Afgrond zo miklclyk verfcliaft hebben? Onze Auteur is daar niet mede 
verlegen. Zo dra de Aarde , haaren weg vervolgende , van de Komeet was afge- 
raakt, hieldt de uitwerking haarer aantrekking , te weeten, de beweeging van Eb 
en Vloed, in den grooten Afgrond, op; toen ftorteden de bovenfte Wateren we- 
derom ftraks met geweld neder door dezelfde wegen , waar door zy te voorfchyn 
gekoomen waren , de groote Afgrond verzwolg al het overtollig Water, en was 
groot genoeg, niet flegts om het Water te bergen, het welk zy te voren reeds 
bevat hadt, maar ook al dat, het welk de ftaart der Komeet hadt agtergelaaten , 
om dat het Water in den tyd van deszelfs roering en van het doorbreeken van den 
korft, de ruimte hadt vergroot, door de Aiurdc, die daar rondom was, uit te zet- 
ten en voort te drukken; het was ook te dezer t 5 ’'d, dat de figuur der Aarde, die 
tot hier toe rond geweeft was, clliptifch of fchyfagtig rond wierdt, zo wel door 
het uitwerkzel van haare middelpuntfchuwcnde kragt, door haare dagelykfche be- 
weemng verooizaakt, a]g door de werking der Komeet; en dat, om dat de Aar- 
de, *d(wr den ftaart der Komeet loopende, zig derwj'ze geplaatft vondt, datzy 
de deelen van de Evennagtslyn aan dat Geftarnte aanboodt, en dat de aantrekkings • 
kragt der Komeet met de middelpuntfchuwende kragt der Aarde medewerkende , de 
deelen van den Equator zo veel te gemaklyker deedt opryzen, om dat de korft op 
J. Deel. M 
