BEWYZEN VOOR Dl beschouwing van den AARDKLOOT. XV. St. 249 
j marpn 7V eeni^en tvd gekruisd j gelyk een kruis van St. Andries. In het 
” Sn waren zy alle di-ie zo dik als een vinger, bchalven aan de ^ 
” ïfSer ^ren/gelyk ik opgemerkt heb; maar in het vervolg wierdt de eerfte 
” van de tóe aaJimerkelyk veel diltker ; wat de twee anderen betreft , ik heb daar 
” S?t veel byzonders vii te zeggen, want de laatft gefomeerde diiur^^^^^ veel 
” We? dan die , wellce wy aan den kant van ’t Noorden gezien hadden. De 
” twfede am deVzuidkant duurde omtrent een kwaï-tier uurs , maar de eerfte aan 
Sn zSn wat langer, en het ivas deze, welke ons de meefte vi-ees 
„ Lerit was pyp eindelvk als een groote ftam van een boom , 
Sten™” Se 
nend lighaam heen, het water een weinig kronkelende opklimmen , • 
verminderde de pyp een weinig in dikte, dan eens boven, dan eens beneden, 
togSek z7v^^^^ gevuld met ’ 
weten “n dSn , In ik wicrd overtuigd, 
S het dl geSghefd’ van den wind waa , cUe deze veranderingen te we^ 
?i doLlltet water zeer fchielyk ryzen, door de pyp van onderen te *uk- 
bragt, ' , 11 door die pyp van boven toe te nypen. Hier- 
ken , en.doende ^kK, dit zy kleiner tvas dan een arm, ge- 
na verminderde dezelve , , zelven regt uit te rekken, vervolgens 
wierdt de pyp nnjreheeven, begon te vaUen, en het einde 
water , op de op^vlatte r t j , J» van af, en kromp in, 
„ van de pyp, die cto het licht, het welk 
-* gclyk als of men dezelve toegebonden ? _ . . eent" 
ons door eenc Wolk toefcheen , my het verder gezigt. Ik liet niCt na 
^17/^ rn Irvlrpr» of ik deze pyp niet weder te zien zoude krygen > om dat ik 
P! dafde bub ttveede van dezen zelfden Zuidelyken fant 
had opfc, ï toegcfcheenen in ’t midden te breeken , en onmid^- 
KSf; ïl5 - J-. - *— ■ <™ 
Hoos meer geformeerd. „ 20 zy op een fchip koomen, 
„ Deze Hoozen zyn zeer ge\ aarly p ■» zomtyds opneemen, en het 
verwarren zy zig in de zeilen , zo „ zinken ; en dit gevaar is byzonder- 
vervolgens weder neder laatcnde ^ ’ ,rrpn7cn • ten minften , zo zy het fchip 
lyk volt een klein fchip o cene bark “ in't fchip 
niet opligten, breeken zy alle de zeilen, of wel zy Itorc 
uit, het welk het zelve dikwils te grond doet gaan. Ik twjti 5 hooren 
door zulke toevallen , dat verfoeiden fchepen ’ ^“„^iSden I eeft mn zul- 
fnreeken , zyn vergaan, dewyl men met dan al te veel vooruee 
„ kin, die men met ^teh^t 8- plaats hebben in 
de veS W, «telte Rtwer Sns verhiah 1 " 
de zaaken derwyze te kunnen mededeelen , als hy meent dezeiv g. 
1. Deel. ^ ' 
9 ^ 
99 
99 
99 
39 
95 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
99 
