12 
DE NATUURLYKE HISTORIE,- 
omftandigheden noodig zyn om den bever zyne talenten te doen vertoonen, 
en dat overal, waar de raenfchen door gedrongen zyn, hy zyne kloekheid, 
zyn vernuft en werkzaamheid verlieft,en ophoudt te bouwen. Yder wezen in 
de Natuur heeft zyne wezendlyke waardy,en zyne betreklcelyke waarde, zo 
men de eenc en andere in den oiyfantwei wü beoordeeicn, moet men hem 
ten miiiüen het vernuft van den bever, de behendigheid van den aap, het ge- 
voel van den hond, toellaan j en daar vervolgens de byzondere voordeelen die 
de olyfant boven alle andere heeft, die, namelyk van zyne fterkte, van zyne 
grootte, en van zyn lang leven, by voegen j moet men zyne wapenen offlag- 
taiiden niet vergeeten, waarmede hy den leeuw doorftooten en verwinnen, 
kan; men moet zig vertegenwoordigen , dat onder zjme voetflappen , de aarde 
fchudt, dat hy met zyne hand , de boomen uit den grond rukt, dat. hy 
met den val van zyn lighaam eene bres in den muur maakt ; dat hy verfchrik- 
lyk door zyne kragt, nog daarenboven onverwinlyk is door den enkelen we- 
derftand van zyn geweldig lighaam, en de dikte der huid die het zelve bedekt 
dat hy op zyn rug een toren ten oorlog gewapend, en met verfcheiden man- 
nen bezet, kan draagen; dat hy alleen werktuigen beweegt, en lallen ver- 
voert, die zes paarden niet zouden kunnen beweegen ; dat hybydeze ver- 
bazende llerkte, en moed, eene groote voorzigtigheid, bedaardheid, en Hipte 
gehoorzaamheid voegt; dat hy zig zelfs in zyne Iterkfte driften weet te maati- 
gen; dat hyeerllandvallig dan onlluimig in de liefde is; (c) in zyne grimmig- 
heid zyne vrienden ontziet, en nooit aanvalt, dan op de geenen, die hem 
beledigd hebben; dat hy een weldaad zo lang onthoudt als een verongelyking, 
en geen fmaalc in vleefch hebbende , maar zig alleen met aardgewaflen genee- 
rende , geen geboren vyand is van andere dieren ; eindelyk , dat hy van allen 
bemind wordt, omdat allen hem ontzien en geen reden hebben om hem te 
vreezen. . 
Dus hebben de menlchen in alle tyden voor dit groot dier, voor dit voor— 
maaralle der dieren, eene foort van eerbied gehad. De Ouden befchouwden het 
(Z>) Veteres proboscidem elephanti manum appellaverunt. — Eadem aliquoties nummam 
e terra tollentem vidi , & aliquando detrahentem atboris ramum , quetn viri viginti qua. 
tuor, fune trahentes, ad humutn fleftere non potueramus , cum folus elephas tribus vici< 
bus motum detrahebat. Vartomawnus apud Gesker. cap. de Eleplanto. — • Sylveftres ele- 
phanti fagos , oleaftros & palmas dentibus fubvertunt radicitus. Opfiaw. — Promuscis ele- 
phanti naris eft qua cibum tam ficcuro , quara humidum ille capcat , oriqne, perinde ac 
manu admoveat ; arbores etiam eUdem cotnpleflendo evellit ; flenlque ei non .tlio utitur 
Diodo nifi ut manu, Aristot. de part. anim, l. II. c. ic. — Habet prteterea talem tan. 
tamque narem elephantus, ut ei manus vice utatur fuo etiam reftori erigit atque of- 
fert. arbores quoque eSdem profternit, & quoties immerfus per aquam ingreditur, ei ipfl 
in fublime reflat atque refpirat. Aristot. Amm. l. II. c. i. — „ De fterkte is van 
„ den Oiyfant zo groot dat men 'er geen denkbeeld van hebben kan dan door de on- 
„ dervindiog. Ik heb 'er gezien, die twee gegoten ftukken Kanon met kabels aan malkan- 
„ deren gebonden, en weegende elk drie duizend ponden, op hunne tanden droegen :hy ligt 
dan dezelve alleen op , en droeg ze vyf honderd treeden voort. Ik heb ook een Oly. 
fanc Schepen en Galeijen op het land zien haaien, en te water brengen.” Fr. Pteard. 
paris itig. Tem. II. p, 356. 
(e) Nee adulterla novere, nee ulla propter femlnas iriter fa prtelia, eoeteris animalibus 
perniciaWa ; non quia defit ilHs arooris vis , &c. Plihius Lib. VIII, cap. 5, — Mas quaiu 
topleverit coltu eaoi amplius non taogit. Aristot, Hifi, mimal, Ub, IX. c. 46. 
