VANDENOLYFANT. is 
worden, zonder veel volk te verliezen; het zou zelfs gevaarlyk zyn hen de 
verono-elyking aan te doen (0;zy trekken regt op hunnen belediger aan, en 
fchoon de zwaarte van hun lighaara zeer groot is, doen zy egter zulke ïlerke 
Happen dat zy een menfch ligtelyk agterhaalen, zy doorbooren hem dan met 
hunne flagtanden, of vatten hem met den fnuit, werpen iicra weg als een 
fteen, en eindigen met hem onder hunne voeten te vertrappen; maar het is met 
dien , na voorgaande terging , dat zy dus op den menfch aanvallen, zy doen 
nooit eenig kwaad aan zulken , die hen niet zoeken : dewyl zy egter zeer 
gevoelig en kiefch zyn in ’t fcuk van beledigingen , is het beft hunne ont- 
moeting te ontwykcn, en de reizigers, die hunne ftrceken moeten doortrek- 
ken , lleeken des nagts groote vuuren aan , en liaan op de trom ; om hun het 
naderen te beletten. Men wil dat zy, eens door de mcnfchen aangetaft,ofin 
eenige hinderlaag gevallen zynde , het nooit vergeeten , en zig by alle gelegen- 
heden zoeken te wrecken. Dewyl zy een fyncn reuk hebben, en hier in 
moogelyk alle anderen dieren overtreffen , ter oorzaake van de groote uitge- 
ftrekthcid van hunne neus, zo worden zy de lugt van een menfch reeds van 
verre gewaar, en zouden hem zeer gemaklyk op zyn fpoor kunnen volgen. 
De Ouden hebben gefchreeven dat de olyftmten de ^oente uitplukken op de 
plaatfen daar de Jaager is doorgetrokken, en dat zy dezelve aan malkande- 
ren van hand tot hand overreiken , ora allen van den doortogt en den weg des 
vyands te onderregten. Deze dieren onthouden zig liefft aan de oevers 
der rivieren (k) in de diepe valeijen ,de belemmerde plaatfen , en de vogtige 
gronden ; zy kunnen het water niet miflen , en maaken het troebel eer dat zy 
drinken ; zy vullen ’cr dikwils hunnen fnuit mede, ’t zy om dien aan hunnen 
mond te brengen, of de neus te verfriflehen , en zig te vermaaken met het te gol- 
ven, neer te Horten, of in de rondte te verlpreiden. Zy kunnen de koude uiet 
Verdraagen , en lyUen insgelyks door overmaatiae hitte, want om de branden- 
de zon te ontwyken,begeeven zy zig zo diep als zy kunnen in de digfte bos- 
fchen; ook gaan zy dikwils te water, en de groote klomp van hun" lighaara 
is hun meer voor-dan nadeelig om te zwemmen ; zy zinken minder diep isi ’t 
water dan andere dieren, en daarenboven beveiligt hen hunne lange fnuit, dien 
met twee of drie Snaphaan-fchooten op hem te lolTen, maar Ik heb in ’t vervolg gezien, dat 
twee of drie honderd man werk zouden hebben om bem af te maaken, Voyage de Guinét 
por Guiliaomb Bosman pag. 436 
(i) So'ent Elephanti magno numero confertim incedere, & fi quemdam obvium nabnerint, 
vel devitant, vel illi cedunt , at fi quemdam injuria affi.-ere velit, probosdde fublatum in- 
terratn deUcit, pedibnsdecnlcans.donec morfuumreüquerit, Leonis Africani DeJcripecfit'Af^ 
ricoi Lngd Batav, 1632. pag. 744 — De Negers verhaalen esopaarig van deze dieren, 
dat zo zy iemand in een bofch ontmoeten , zy hem geen kwaad doen , mits dat men ben niet 
aantafte; maar dat zy woedend worden , als men op hen frhiet en ban niet doodelyk kv/et- 
fe. Voyge de Guinée par Bosman pag- 245. — De wilde olyfant kwam een menfch, die 
hem beledigende woorden toewierp , vervolgen , en viel in de hinderlaag. Jourml du voyage 
de Siam par 1’Abbe de Chossy Paris 1687. 242. — Zy die den Olyfant hooren of 
hem kwaad doen, moeten wel op hunne hoede zyn, want zy vergeeten niet ligt de veron- 
gelykingen die men hun doet , voor dat zy zig deswegen gewroken hebben. Recueil des 
vtyages de la Compagnie des Indes de Hollande. tom. i. pag. 413- 
(t) Elephanti naturm proprium eft roscidaIoca& tnolüa amare tk aquam defiderare , ubi ver» 
fati maxime ftudet; iia ut animal paluftte nominari poflit, .®lian. lib. IV. cap. 24. 
