DE NATÜURLYKE HISTORIE 
i6 
zy omhoog zetten, en waar door zy adem haaien, voor alle vrees van te 
verdrinken. 
Hun gewoon voedzel beflaat in wortels, kruiden, bladen, en teder jong 
houtjzy eeten ook vnigten en graanen;maar zy verwaardigen zig nietvleefch 
of vifch aan te raaken- CO ^Is een hunner ergens eene overvloedige weide 
vindt roept hy de anderen (m) en noodigt hen om met hem te koomen ee- 
ten , gelyk zy cene groote hoeveelheid voedzel noodig hebben , zo veranderen 
zy dikwils van plaats , en zo zy bezaaide landen aantreffen , regten zy daar 
in eene verfchriklyke vernieling aan. Dewyl hun lighaam eene geweldige 
drukking maakt; zo verpletten en verdelgen zy tienmaal meer planten met hun- 
ne voeten, dan zy noodig hebben voor hun voedzel ;’t welk evenwel op hon- 
derd vyftig pond gras of groente yder dag beloopt : en dewyl zy nooit dan 
met een getal aankoomen, zo vcrwoellen zy een veld in een uur tyds. Duszyn 
de Indiaanen en'jNiegers op allerhande middelen bedagt, om hun bezoek te 
voorkoomen , en hen daarvan af te wenden , door groot geraas te maaken ; en 
groote vuuren rondom hunne beteelde velden aan te fteeken ; Dikwils egter 
koomen de Olyfanten in weerwil dier voorzorgen zig daarvan meefter maa- 
ken, verdryven het tamme vee, jaagen de menfehen op de vlugt, en weri^en 
niet zelden hunne zwakke wooningen ’t onderfte boven. Het is bezwaarlyk 
hen bang te maaken, en zy zyn nauwelyks vatbaar voor vrees, het eenigft dat 
hen verbaart en ftuit,z}m de konrtvuuren, («) depetarden of fpringbufleii die 
men tegen hen werpt , en welker fchielyk en herhaald uitwerkzel hen ver- 
baart , en zomtyds te rug doet gaan. Men kan hen zelden van malkanderen 
fcheiden ; want gemeenlyk neemen zy allen dezelfde party van aan te vallen , 
ftil voorby te gaan , of te vlugten. 
Als de wy^es togtig worden, wykt die groote geneigdheid tot maatfehappy 
voor een nog levendiger gevoel. De bende fclieidt zig by paaren, door het 
verlangen faamgevoegd. Zy neemen malkanderen by verkiezing, ontwyken het 
gezigt der overigen, en in hunnen aftrek fchynt de liefde hen voor te gaan, en de 
zedige lchaamte''te volgen ; want hunne liefdehandel gefchiedt in ’t verborgen ; 
men heeft hen nooit zien koppelen: zy vreezen inzonderheid het gezigt 
van hun gelyken , en kennen mirtchien’ beter dan wy dien zuiveren wellurt 
in ftilte te genieten, en geene aandoeningen dan van ’t beminde voorwerp te 
heb- 
ei) Deze dieren eeten geen vJeefch, zelf* niet in hunnen wilden (laat, maar Ieren enkel 
van takken, fcheuten.en bladen van boomen, zy breeken dezelve met hun fnuit,en kauwen 
het hout vry grof. f'oyage de Fr. Pvrard Paris 1619. tont. 11 . p. 3Ö7. 
(m) Cum eis cxterapabuladefecerint radices efFodium, quibus pascuntur.equfbus primus, qoi 
allquam prsedam repererit, regreditur, ut & fuos gregales advocet, & in prEsdie communtonem 
deducat. VEuan, lib. IX. eap, $6. 
(n) Men ftuit den Olyfant, als hy toornig 1 * door konrtvuuren, men bedient zig van ’t 
zelfde middel om hen het gevegt te doen verlaaten, Thevanot Tom. III. pag. 133. De 
Fortugeezen hebben geen middel kunnen vinden om zig tegen den olyfant te verdedigen, 
dan vuurlaating welken zy hem naar de oogen werpen als hy op hen afkomt. Foyage de 
Feynes. Paris 1630. p. 89. — Men doet in Indoftan de olyfanten tegen malkanderen 
vegten, zy verhitten zig der wyze in het gevegt, dat men hen niet zou kunnen fcheiden, 
zo men geene konrtvuuren turtchen hen in wierp. Foyage de Bsenieb 1710. ton. 
II. p. 64. 
