VAN DEN OLYFANT. 
39 
zyn mond, om zyn trek te voldoen. Daarenboven dewyl de beide prammen, 
even als by de vrouwen op de borll geplaatft zyn , en flegts kleine tepels heb- 
ben geheel niet cvenredig'd naar 'de grootte van den bek des jongen oly- 
fants, wiens hals ook niet buigen kan, zoude de moeder op haar rug, of ten 
minften op zyde, moeten gaan liggen, indien het jong de pram met den mond 
moeft vatten , en dan zou het nog veel moeite hebben om er de melk uit te 
haaien , wegens de onevenredigheid van de grootte van den muil en de klein- 
heid van de pram ; de rand van den fnuit , welken de olyfant zo veel iamen- 
trekt als ’t hem behaagt , is integendeel evenredig aan de tepel, en de jonge 
olyfant kan door dat middel zyn moeder geraaklyk zuigen , ’t zy. dezelve over 
einde flaa, of op zyde of op den rug liggej dus loopt alles famen om het ge- 
tuigenis der ouden , wegens deze byzonderheid te verzwakken , en te doen 
blyken, dat zy dezelve hebben opgegeven zonder die zelve gezien of genoeg- 
zaam onderzogt te hebben ; want niemand hunner , en zelfs niemand der he- 
dendaagfehen my bekend, zegt, dat hy den olyfant heeft zien zuigen, en ik 
denk te mogen verzekeren, dat, zo iemant in ’t vervolg gelegenheid lieert 
dit waar te neeraen, hy zien zal, dat dit dier niet met den muil maar met de 
neus zuigt. Ik geloof eveneens , dat de ouden zig vergift hebben , wanneer 
zy ons vertellen , dat de olyfanten op dewyze van andere dieren koppelen, dat 
het wyfje alleenlyk haar kruis wat verlaagt («) , om het mannetje dus te ge- 
maklyker te ontvangen i de fchikking der deelen fchynt^ deze plaatfing in de 
koppeling omnogelyk te maaken ; de wyfjes olyfant heeft niet gelyk de andere 
wyfjes , de opening van de klink onder aan den buik , en by den aars ; de ope- 
ning is op een afftand van twee en een half of drie voeten, en is byna in t 
midden van den buik (o), van den anderen kant heeft het mannetje het teel- 
lid niet evenredig met de grootte zyns ligliaams , even weinig als met die van 
deze lange tuflchenruimte , die in dc onderftclde plaatfing, een louter VCllies 
ten opzigte van de langte der roede zoude zyn. De Natuurbefchouwers en 
de Reisbefchrywers ftemmen overeen (/i) , dat het teellid van den olyftint niet 
dikker en niet veel langer is dan dat van ’t paard ; het zou hem derhalven in 
de gewoone plaatfing der viervoetige dieren , niet moogelyk wezen zyn oog- 
merk te bereiken; het wydje moet ten dien einde eene andere plaatfing neemen 
€11 op den rug gaan liggen. De Feynes (q) en Tavernïer (r) , hebben het 
' (n) St/Jfiditfiemina clunibusque fubmijjïs , infiftit pedibtts ac innititur-, mut fupervsnkns 
comprimit , atque ita munere veneren fun^itur, Arutot , Hift anim. Hb.V. cap. ii. 
(ol Mém. pour fervir i l'biji. des j 4 nimaux , Part. III. pag. 132. 
(p) Elephaiitus genitale equo liiriüe ha bet , fed patvum nee pro corports masnitud'ne. 
Telles idem non fori.s confpii uos fed inius circa renes condiios habet. Aristot, Hxjl. anim. 
Ub, II. cap. I. . . . l'Afiique dOoitBY pai^. 13, 14- 
(q) Wanneer deze dieren famen koppelen, doen zy het, zonder vergelyking, op dezelfde 
wyze als de man en de vrouw; vervo'gens brengt de olyfant . zodra hy zynen luft geboet 
heeft, zyn fnuit onder het wyfje, en helpt haar teiftond op. Foyage par terre h, la Cbine du 
Sr. DE Fhtnes, Paris i630‘ pag. 90, 91. 
(r) Schoon de olyfant het wyfje niet meer aanraakt nadat hy gevangen is , gebeurt net 
egter, dat hy zomtyds als driftig wordt; dit Is byzonderlyk opmetkelyk van de wyfjes o.y" 
fant, dat zy.togtig zynde, allerhande bladen en groente famenbrengt , waarvan zy z'S ® 
bed maakt, met een foort van hoofd einde, en vier tof vyf voet boven den grond ve • 
'ten, waar op zy zig, tegen den aart van alle andere viervoetige dieren, op den r s . • 
