40 
DE NATUURLYKE HISTORIE 
Heilig gezegd, maar ik erken, dat ik weinig ftaat gemaakt zoude hebben op 
die getuigenilïen, zo dit niet overeenkwam met de plaatfing der deelen , die 
dezen dieren niet toelaat zig op eenige andere wyze te vereenigen. Zy heb- 
ben derhalven voor deze verrigting meer tyd, meer gemak, meer geriefelyk- 
heden noodig, dan andere dieren, en ’t is miflehien te dezer oorzaak dat zy 
niet koppelen, dan als zy in volle vryheid zjm, cn alle voordeelen en ge- 
makken hebben , die hen noodig zyn; het wyfje moet niet flegts de drift van 
’t mannetje in willigen, maar zy moet hem zelfs aanhaaien en lokken dooreene 
onbetaamlyke plaatfing, welke zy waarfchynlyk nooit neemt, dan wanneer zy 
gelooft zonder getuigen te zyn (s). De fchaamte is derhalven niet dan een na- 
tuurkundige deugd , die ook in de dieren gevonden wordt ; zy is ten min- 
Iten , even als de zagtaartigheid , de gemaatigheid , de onthouding , de alge- 
meene eigenfehap, en het ichoon fieraad van alle vrouwelyke fchepzels. 
Dus zuigt, koppelt, eet, of drinkt, de olyfant niet gelyk de andere die- 
ren. Het geluid van zyn Hem is ook zeer zonderling; zo men de ouden ge- 
looven zal , verdeelt zig dezelve , om zo te fpreeken , in twee zeer verfchillende • 
en zeer ongelyke wyzen ; daar gaat geluid door de neus zo wel als door den 
mond; dat geluid neemt in de lange trompet buigingen, het is fchor en ge- 
rekt gelyk dat van een koperen inllriimentjterwj'l de Item die door den mond 
gaat (r) , door korte poozen , cn harde zugten wordt afgebrooken. Deze 
byzonderheid, door Aristoteles gefield, en door de Natuurbefchouwers 
en zelfs door eenige Reisbefchryvers herhaald, is waarfchynlyk valfch, of ten 
minfien niet naauwkeurig. De Hr, du Bussv verzekert ftellig, dat de oly- 
fant geenc fchreeuwen door den fnuit voortbrengt ; maar gelyk de raenfch zelf 
eenig geluid door de neus kan maakcn;zo kan het wezen dat de olyfant, wiens 
neus zo groot is, door dezen weg geluiden uit geeft, terwyl zyn mond ge- 
flooten is; hoe het zy,het geroep of gefchreeuw van den olyfant doet zig meer 
dan een myl verre hooren , en egter is het niet vervaarende gelyk het gebrul 
van den leeuw of tyger. 
Nog is de olyfant zonderling in ’t maakzel zyner voeten , en door het weef- 
zel van het vel : hy is niet met hair bedekt gelyk de andere viervoetige die- 
ren, zyn vel is geheel glad, daar koomen alleenlyk eenige borftelhairen in de 
fplytingen te voorfchyn, en deze borftelhairen zyn zeer dun gezaaid,over het 
. lig- 
derlegt, om het mannetfe, dst zy door baar gefchreeuw roept , af te wasten. Fo\a^e de 
Tavehnier tm. II fag, 240. ^ ^ 
(r) Ik had dit artykel gefchreeven toen ik aanfeekeningen van den Heer de Büsst over 
den olyfant ontving; deze byzonderheid, welke de fchikking der deelen wy hadt aangewee- 
zen, wordt door zyne getuigenis ten vollen beveiligd; „ de olyfant , zegt de lieerde Bussr , 
,, koppelt op eene zonderlinge wyze; het wyfje ligt op den rug en het mannetje op zyne 
,, voorlte boenen lleunende, en, die agterfte agterwaards buigende , raakt het wyfje niet 
,, dan voor zo verre hy tot de koppeling noodig heeft. ” 
(t) Pudore numquam nifi jn abdito coeunt Plin. Hifi. Nat. 1 , VIII. c. 5. — de olyfan- 
ten koppelen zeer zeldzaam , .... en als zy het doen gefchiedt dit met zo veel geheimen 
en zo eenzaame plaatfen , dat niemand zig beroemen kan hen in dit oogenblik gezien te heb. 
ben, zy leelen nooit voort terwyl zy huisfelyk zyn. Foyageaux Inde^orientales ,iiu P.Vikcent 
Mariz, «ie Sainte Catherine de Sienne , imprinié en Itai ën è Venife en 16S3 Chan 
XI. pag. 396. en verv. traduit par Mr. Ie Marquis d« Momtmiraii,, ^ 
