45 DE NATUÜRLYKE HISTORIE 
mogen, Z5ai zo aangenaam als opmerkelyk om te zien (o). Hy houdt veel van 
wyn, géeflryke dranken, brandewyn, arak, enz. Men doet hem de moeijcr 
lykfte onderneemingen aanvangen , en den zwaarften arbeid verduurwi , met 
hem een vat met deze vogten gevuld te toonen, en hem te belooven dat men 
hem dat voor zyue moeite geeven zal ; hy fchynt ook den tabaks rook te be- 
minnen, maar dezelve verdooft en bedwelmt hem; hy is bang voor alle kwaa- 
de reuloen, en hy heeft zulk een Herken afkeer van ’t varken, dat het enkel 
geluid van dat dier hem ontroert en doet vlugten (jf). 
Om verder een volkomen denkbeeld wegens de geaartheid en het vernuft 
van dit zonderling dier te geeven , meenen wy hier de nooten te moeten plaat- 
fen die ons door den IJr. Marquis de Montmirail, Kapitein - Kolonel der 
Ccnt-Suifles, van de gewoone lyfwagt des Konings, thans Prefidentvan de 
Koninglyke Akademie der wcctenfchappen zyn mede gedeeld ; die Heer heeft 
deze aantekeningen niet llcgts wel willen ophaaien en verzamelen ; maar heeft 
oök de moeite genomen, om uit het Italiaanfch en Hoogduits alles over te zet- 
ten wat in cenige boeken die ik niet kende, betrekking hadt tot de hiflorie der 
dieren; zyn Irnaak voor de konften en weetenfchappen,zyn yvcr voor derzel- 
ver bevordering zyn gegrond op een fyn oordeel en eenc uitgeftrekte kennis 
in alle de dcelen der Natuurlyke HilWie ; wy zullen dcrhalven met zo veel 
vennaak als erkentenis , de goedheden die hy ons bewyft , en de kundighe- 
den, die wy;ian hem verfchuldigd zjm, gemeen maaken,- men zal in ’t ver- 
volg van dit werk zien , hoe dikwils wy gelegenheid zullen hebben om zyn 
naam te melden. „ Men gebruikt den olyfam, zegt hy, om het gefchut op 
,, de bergen te brengen , en ’t is hier in, dat deszclfs vernuft zig beft doet 
„ bemerken; zie hier, hoe hy dit aan vange? terwyl de runderen voor het 
„ ftuk gefchut gelpannen,pooging doen 'om hem opwaards te trekken, dringt 
„ de olyfant de broek , of ’t onderft gedeelte van het zelve , met zyn voor- 
,, hoofd ook naar boven, cn telkens ais hy het dus heeft helpen opwerken, 
,, zet hy zyn knie tegen het rad van het affuit, om het neêrgleyen te beletten; 
,, hy fchynt te verftaah wat men hem zegt. Wanneer zyn geleider hem eeni- 
,, ge zwaarc verrigting wil doen aanvangen , verklaart hy hem wat ’er gedaan 
„ moet worden, cn ftelt hem de redenen voor, die hem behooren te beweegen 
,, om te gehoorzaamen ; zo de Cornac, (dit is de naam, dien men aan den 
,, geleider geeft ,) evenwel eenigen tegenzin in hem blyft befpeuren voor ’t 
„ werk, dat hy van hem vordert, belooft hy hem arak, of iets anders daar 
„ hy veel van houdt; dan toont het dier zig tot alles gereed; maar het is ge- 
„ vaarlyk hem geen woord te houden , en meer dan een Cornac is daar het 
„ flagtoffer van geweeft. Daar is hier in iets voorgevallen in Decan , ’t welk 
„ verdiend gemeld te worden, en dat, hoe ongelooflyk het fchyne, egter 
„ ftrikt waar is. Een olyfant hadt zig van zyn Óomac gewroken met hem te 
„ dooden; dcszelfs vrouw, getuige van dit fchouwipel nam haare twee kin- 
„ Aeren , en wierp die voor de voeten van het dier, dat. nog geheel woeden- 
„ de was; dcwyl gy myn man gedoodt hebt, fprak zy tot het zelve, zo ont- 
(d) Noo'en wn den Hr de Bussr. tnede.gedeeld door dén Marquis de Moktmirail. 
(p) De olyfant die in de dierengaarde van Veifaiiles was hadt een grooten afkeer, en zelfs 
