VAN DEN O L Y F A'N T. 47 
o 
„ trek my en myne kinderen insgelyks het leven ! de olyfant ftondt ftok IHI , 
„ nam zyne zagtheid aanltonds weder aan, en even als of hy van fbvt vervuld 
„ ware gevveeft over de hardheid, welke hy jegens den man cn vader van de- 
„ ze vrouw en kinderen gepleegd hadt, nam hy den oudften van de twee met 
„ zyn fiiuit op, zettede het op zyn hals, nam het voor zyn Comac aan, en 
„ wilde geen anderen dulden. 
„ Zo de olyfant wraakzugtig is , hy is niet minder erkentelyk. Een zol- 
„ daat van Pondichery , die de gewoonte hadt van aan een dezer dieren tel- 
,, kens als hy zyn gage ontving, een weinig arak te brengen ; op zekeren dag 
„ meer dan behoorlyk gedronken hebbende, en door de wagt, die hem in ar- 
reft wilde zetten, vervolgd wordende, nam zyn toevlugt onder den oly- 
,, fant en raakte daar in flaap. ’t Was vergeeffeh dat de wagt hem uit deze 
„ fchuilplaats poogde te haaien , dcwyl de olyfant hem altyd met zyn fnuit 
,, verdedigde. Des anderen daags zag de zoldaat, zyne dronkenfehap uirge- 
„ flaapen hebbende, zig met verbaasdheid cn fchrik onder een dier van zulk 
„ eenc geweldige grootte. De olyfant, die zyne vrees waarfchynlyk bemerk- 
„ te , liefkoosde hem met zyn fnuit , om hem geruft te ftellcn , en deedt hem 
„ begrypen, dat hy veilig vertrekken kondc. 
„ De olyfant valt zomtyds in eene foort van krankzinnigheid , die hem zy- 
„ ne onderwerpelykheid beneemt, en hem zelfs zeer vreeflelyk maakt ; men 
,, is dan verpligt hem te dooden ; zomtyds vergenoegt men zig evenwel met 
,, hem aan zwaare yzere ketenen te leggen, in hoop, dat hy weder wys zal 
,, worden ; maar als hy in zyn natuurlyken ftaat is kunnen de fcherpfte pynen 
„ hem niet beweegen om kwaad te doen aan iemand, die het hem niet cerft 
„ gedaan heeft. Een olyfant woedende door de wonden, welke hy in den 
„ (lag van Hambour hadt ontvangen, liep door het veld, en {chreeinvde ver- 
„ fchriklyk; een zoldaat, die niettegenllaande de vermaaningen van zyne 
„ makkers, niet hadt gevlugt , milTchien omdat hy gekwetft was, was in zyn 
,, weg; de olyfant vreesde hem te vertreeden , nam hem op zyn fnuit, zet- 
„ tede hem zagtelyk ter zyde, en vervolgde zyn weg”. Ik heb niet geoor- 
deeld iets te moeten afneemen van de aanteekeningen , die ik hier mededcc- 
le; zy zyn ^an den Hr. Marquis de Montmirail gegeeven, door den Ji'r. 
DE Bussy, die tien jaar in Indiën gewoond, en geduurende dit lang verblvf 
den ftaat cn de natie daar zeer nuttig gediend heeft, Ily hadt verfcheideii 
olyfanten in z^m dienft, bereedt die dikwils, zag ben dagelyks, en hadt wel 
gclegcnbeid om anderen ook te zien en waar te neemen.' Dus fchyucn deze 
aantekeningen, en alle andere, die ik met den naam van den Hr, de Bussy 
hebbygebragt my toe, een gelyk vertrouwen te verdienen. De Heeren van 
de Akadcmie der wetenfehappen hebben ons ook eenige byzonderheden mede- 
gedeeld, welke zy vernomen hadden van hen, die den olyfant in de dieren- 
gaarde van Verfaillcs beftierden, en dezelve koomen my voor hier insgelyks 
plaats te moeten vinden. „ De olyfant fcheen het te bemerken , als men den 
„ fpot met hem dreef , en dat te onthouden, om ’er wraak over te neemen. 
Veel vrees voor vatketis ; het gefchreeuw van een klein varken deedt hem verre vlugten ; 
iËLiAKUi heeft dezen viederzm reeds opgemerkt. 
