50 
de natuürlyke historie 
,, g^ïbonden heeft, gaat de jaager naar hem toe, groet hem, maakt hem zy- 
„ me verfthooning dat men hem gebonden heeft, betuigt hem, dat het niet 
„ is om hem te verongelyken .... vertoont hem, dat hy,in zyn eerftenftaat, 
den. meeften tyd , gebrek aan voedzel hadt , daar hy voortaan wel zal op- 
,, gepaft worden, en dat hy hem liier zyn woord voor geeft. &c. Nauwelyk 
heeft de jaager deze veipligtende aanfpraalc geeindigft of de olyfant volgt 
hem als een lam. Men moet hier uit evenwel met belluiten dat de olyfant 
’’ de taaien cigcnlyk verftaat, maar allcenlyk dat hy zeer gevoelig voor goede 
” en kwaade behandeling en, zeer oplettend op de uitwendige reekenen, de 
beweegingen van achting of verachting, van vriendfchap of haat, en van 
afte andere aandoeningen , die in de menfchen ten zynen opzigtc werkzaam 
„ zyn , weet op te merken en te onderfcheiden , en ter dezer oorzaak is hy 
j, beter door redenen dan door roeden of flaagen te beteugelen hy werpt 
met zyn fnuit ftcenen zeer regt en op een grooten afftand, en hy gebruikt 
dien zelfden fnuit om water op te haaien en uit te ftorten, watirmede hy 
^ zie het lighaam wafcht. 
,"Van vyf o’yfanten , zegt Tavernier QO > die de jaagers gevangen 
hadden , ontkwamen drie , Ichoon zy ketenen en touwen om hun lighaam 
’’ en zelfs aan hunne beenen hadden. Deze lieden verhaalden ons eene ver- 
” wonderlyke en waarlyk verbaazende zaak , zo men dezelve gelooven mag ; 
” te weeten dat deze oïyfanten eens verftrikt en uit den ftrik ontkoomen zyn* 
de zo dra zy de bolfchen weder bereiken , zulk een fchroomagtig wantrouwen 
toonen dat zy een grooten tak van een boom rukken welken zy gebrui- 
” ken om^ allerwegen da"ar zy gaan te voelen of ’er onraad is, zettende hunnen 
’’ voet niet voort voor dat zy wel verzekerd zyn , dat zy geene kuilen of 
” valbru<rgen behoeven te vreezen, of gevaar loopen van eene tweede reis bc- 
’’ ftrapt t(T worden. , Dit deedt de jaagers, die ons deze byzonderheid vertel- 
’’ den, wanhoepen van de drie oïyfanten , die hen ontfnapt waren, ligtelyk 
” weder magtig te worden Wy zagen de twee andere oïyfanten, die 
” rnen gevangen hadt; elk dezer wilde olyfiinten was tuflehen twee tamme, 
” en rondom" de wilde waren zes mannen houdende vuur lanfen , die tot deze 
” dieren fpraken , hen ecten aanbiedende , cn in hunne taal tot hen zeggen- 
” de, neem dat en eet. Dit waren kleine bollen hooi, ftukken zwarte fuiker 
en ryft met water en veel peperkorrels gekookt. Als de wilde olyfant niet 
wilde doen wat men hem bclaftede, gaven de menfchen bevel aan de tam- 
’’ me oïyfanten om hem te kloppen , ’t geen deze ook terftond deeden ; de een 
lloeg 'hem metzjm fnuit op ’t voorhoofd en op den kop, en toen hy tee- 
kens maakte om 'hem dat betaald te zetten , floeg de andere tamme hem van 
’ ter zyde, zo dat de arme wilde olyfant niet wift hoe hy het hadt, het geen 
’J hem leerde gehoorzaameti. ^ , n 
Be heb dikwils waargenoomen , zegt Edward Terri (v) , dat de oly- 
' ’fant verfcheiden dingen, die meer eene menfehelyk redeneering, dan eene 
” bloote natuurlyke ingeeving, die men hem toefchryft, fchynen aan te 
fa) yoyage 
(V) yoyage 
de Tavernier , torn- III- pag. 233. 
aux Jndei orieraales fof Edward Terri, pag. 15, 
