54 
DE NATUURLYKE HISTORIE 
Daubenton fchynt my toe de eerfte te zyn geweefl:,die de zaak buiten twyf. 
fel gefield heeft door nette afmeetingen , naauwkeurige vergelykingen , en re- 
denen gegrond op zyne groote bedrevenheid in de vergelykende ontleed- 
kunde. 
ven met eene verzekerdheid als of ’er niet aan te twyfFelen ware ; en gelyk eene verfiering 
zelden alleen blyfr. zo heeft het bloed , ’t welk met) beweert aan deze beenderen gevonden te 
hebben, eene andere verfiering voorrgebragt van een dier Maramout, waarvan men verteld 
heeft dat het in Siberie onder den grond leefde; dat het daar zomtyds onder neerftortende 
gebouwen bedolven wierde en ftierf, en dat alles om rede te geeven van het bloed, ’t welk 
men bewaarhede aan deze beenderen te vinden. Muller geeft ons de befcbryving van den Mam- 
mout; dit dier, zegt hy, heeft vier of vyf ellen hoogte, en is oaitrent drie vademen lang;het 
is van eene grauwagtige kleur .hebbende het hoofd zeer lang, en het voorhoofd zeer breed; 
aan de beide kanten juill onder de oogen, heeft het hoornen, die het kan beweegen en kruis- 
fen naar zyn we’gevallen; hy heeft het vermogen van zig in ’t gaan aanmerkelyk uittefcrekken , 
en zig in een kleinen omtrek faam te haaien : zyna pooien geiyken in dikte naar die van een 
beer. Isbrand Idss is opregt genoeg om te erkennen, dat hy, van allen die hy wegers dit 
dier ondervraagd heeft, nieman i heeft gevonden, die hem gezegd hebbe een Mammout ge- 
zien te hsbben...., D; hoafden en de andere beenderen, die met die der olyfanten over- - 
eenkoomen , wraren voormaais ongetwyfFeld wezendlyke deelen van olyfanten. Wy moeten niet 
«11e geloof weigeren aan dia menigte olyfanisbeenderen ,en ik vermoede, d|t de olyfanten in 
de groote fchokken der Natuur om hunne verdelging voor te koomen.hun geboorte land ont» 
weeken zyn, en zig, zo veel zy konden, allerwegen verfpreid hebben; bun noodlot is ver- 
fchillenJ geweeft , zommigeo zyn by hen leven verre weg geraakt , anderen hebben zelfs na hun- 
nen dood door eenige overftrooming verre weg gevoerd kunnen worden, dezulken ondertus- 
fchen, die, nog in lev;n zynde te verre naar ’t noorden zyn afgedwaald, moeten daar nood- 
ziaklyk de fligtoffers hunner aaudoenlyke geftellen geworden zyn, terwyl anderen zonder zo 
verre^af te dwaalen door eene overftrooming hebben kunnen verdrinken , of van vermoeidheid 
otnkoomen De grootte dezer beenderen moet ons niet belemmeren; de fiagtanden heb- 
ben tot vier arfchines langte.en zes duim middellyns. (De Hr. van Strahlehbero zegt tot 
negen,) en de zwaarfte weegen tot zes of zeven puds. Ik heb op eene andere plaats doen 
zien, dat ’er verfche tanden zyn van een olyfant genomen, die tot tien voet langte hebben, 
en die honderd , honderd zes-en-veeriig, honderd zeftig , en honderd agt.en-zeftig ponden wee. 
gen, Daar zyn brokken graafbaar yvoor, die een geelagtig voorkomen hebben, of die 
door vervolg van tyd geel worden, en andere die bruin zyn als Kokos.nooten , of wat helde- 
lef en eindelyk andere, die eene zwartagtig blauwe kleur hebben. De landen, die in de 
aarde niet bevroren zyn geweeft, en de werking van de lugt eenigen lyj ondergaan, zyn on- 
derhevig om meer of min bruin of geel te worden, en zy neemen andere kleuren aan naar de 
foort van vogMgheil, die zig met de lugt verbindende daarop werkt. Ook vindt men volgens 
’t geen de Ht. Strahlenberg zegt , zomtyds ftokken van een zwart blauwe kleur in dgze 
bedorven tanden..,. .. Het zou te wenfehen zyn voor ’t nut van de Natuurlyke hiftorie, 
dat men voor de andere beenderen, die men in Siberie vindt , de foort van bet dier kende, daar 
zy toe behooren , maar men heeft geen grond om dit te durven hoopen, Relation d'un voya- 
ge h Kamfcbatka par Mr. Gmelin, in 1735. te Petersburg in de Ruffifche taaie gedrukt. De 
overzetting van dit Artykel is my mede gedeeld door den Hr. de l’Isle , lid van de Acade- 
mie der Weetenfchappen;en vervolgens door den Hr. Marquis de Montmirail die de over- 
zetting heeft gemaakt naar het ooifpronkelyk hoogduitfeh, in 1752- te Gottingen gedrukt. 
