DE NATUÜRLYKE HISTORIE 
74 
koomt het my voor dat men uit dit alles kan belluiten , dat zo de flagtanden 
van den olyfant geene waare tanden waren , zy nog minder waare hoornen 
zouden zyn; wat hier ook van zy, zy worden zeer wel jlagtanden genoemd, 
dewyl de olyfant zig van dezelven als van aanvallende en verweerende wape- 
nen bedient. 
De llagtanden van ons geraamte zyn over hunne geheelc lengte zeer duide- 
lyk naar om hoog geboogen , want de linker llagtand maakt een boog van een 
cirkel, die drie voeten zeven duimen middellyn zoude hebben; de regter 
flagtand heeft eenen bogt die nog grooter is , maar dezelve is niet even regel- 
maatig. Het ecrfte gedeelte der llagtanden dat in den tandkas vall zit, heeft 
ook eene kleine kromte naar buiten, en het eind van den llagtaiid is een wei- 
nig naar binnen geboogen. De lengte van den regter llagtand over de bolrond- 
heid van zyne groote kromte gemeeten , is van drie voeten zes duimen en ne- 
gen lynen , en llegts van drie voeten langs de holrondheid van die kromte ge- 
meeten ; dezelve heeft tien duimen omtrek aan zyn agterfl: eind ; op vier dur- 
men afftand van dat eind is de ointrek van tien duimen en een half, en die 
dikte is dezelfde tot de plaats toe alwaar de llagtand uit zynenkastevoorfchyn 
koomt ; by het uitkoomen van den tandkas wordt die llagtand hoe langer hoe 
kleiner, tot aan zyn voorlle eind toe, dat llegts omtrent vyf duimen en een 
halven omtrek heeft. De linker llagtand is een weinig kleiner dan de regter, 
want dezelve is llegts drie voeten vier duimen en vyf lynen lang, over de bol- 
rondheid van zyne groote kromte gemeeten ; dezelve is naar evenredigheid ook 
minder dik,behalven aan het voorlle einde; maar de dikte van dat eind is ver- 
fchillende omdat het dier denzelvcn meer of min afllju: en mismaakt door den- 
2elven tegen harde lighaamen te wryven. De oppervlakte der llagtanden blyft 
niet in haar geheel dan aan het gedeelte dat onder het tandvleefch of aan de 
tandkaften zit; ook ziet men daar kleine groeven op, die in de lengte loopen, 
waarvan men llegts flaauvve voetfpooren op het overige der llagtanden gewaar 
wordt. Derzelvcr agterft gedeelte heeft ecne kegelaj^ige holligheid,dieander- 
halven voet diep is, maar deze diepte is verfchillendeby verfchiUende andere in- 
divididus (y) ; de llagtanden van het geraamte dat wy hier befchryven zul- 
len , loopen in hunne tandkaften ter diepte van omtrent veertien duimen ; de 
regter llagtand weegt veertien ponden en vyf oneen, en de linker llegts der- 
tien ponden agt oneen en twee drachmen ; het gedeelte dat in den tandkas be- 
flooten zat was wit, het overige hadt eene geele of geelagtige kleur. 
Men weet dat de zelfftandigheid der llagtanden tot verfchiUende oogmerken 
gebruikt wordt onder den naara van yvoor. Dezelve wordt geel wanneer zy 
aan de lugt bloot gefteld is :maarwanneer men eenen llagtand doorzaagt, vindt 
men denzelven van binnen verlchillend gekleurd ; in zommige llagtanden ziet 
jnen eene tint olyfkleur ; in de meeften is het witagtig of wit. De werklieden 
die yvoor gebruiken geeven den naam van groen yvoor aan dat, het welk eene 
tint olyfkleur heeft, fchoon in deze kleur van het yvoor het geelagtige byna; 
fy) Zlc de Befclïryving van dat gedeelte van het Kabinet, dat betrekking heeft op den 
' elyfant. 
