loö DE NATUURLYRE HISTORIE 
In plaats van die lange yvooren tanden , gelyk de flagtanden van den oly- 
fant, heeft de rhinoceros zyn ftcrken hoorn, en twee fnytanden in yder kaake- 
been; die fnytanden die de olyfant inift, zyn in de kaakebeenen van den rhi- 
noceros zeer verre van malkander ; zy zyn elk op zig zelven geplaatft aan yde- 
ren hoek der kaakebeenen , waarvan het onderft vierkant van voren gefiieeden 
is, en daar zyn geene andere fnytanden in dit geheele voorlle gedeelte, dat 
door de lippen overdekt wordt; 'maar behalven deze vier fnytanden van vo- 
ren aan de vier hoeken der kaakebeenen geplaatft, heeft hy daarenboven 
vier-en-twintig baktanden , zes in ydere zyde der beide kaakebeenen. Zyne 
ooren zyn altyd regt, zy zyn in gedaante vry gelyk met die van ’t varken,, 
alleenlyk zjm zy minder groot naar evenredigheid des lighaams ; het zyn de 
eenigfte deelen waarop hair, of liever borftels zyn, het einde van den ftaart 
is gelyk die van den olyfant, met een bosje zeer ftevige, en zeer harde en 
dikke borftels bezet. 
De Hr. Parsons, beroemd Geneesheer van London , aan wien de geleerde 
wereld verfcheiden ontdekkingen in de natuiirlyke Hiftorie verfchuldigd is , en 
aan wien ik zelf myne erkentenis betuig voor de blyken van achting en vrieiid- 
fchap, waarmede hy my dikwils heeft vereerd, heeft in 1743, eenc natuur- 
lyke Hiftorie van den rhinoceros uitgegeeven, waarvan ik het iiittrekzcl met 
des te meer vennaak zal mede deelen, omdat alles wat de Hr, Parsons 
Ichryft, my voorkomt grootc oplettenheid en veel vertrouwen te verdienen. 
Schoon de rhinoceroiïen verfcheiden maaien in de Schouwtoneelen van Rome 
van den tyd van Pompejus af tot aan dien van Heliogabaliis toe, gezien zyn; 
fchoon ’er in deze laatfte eeuwen verfcheiden in Europa zyn gekoomen, en 
eindelyk, fchoon Bontius, Chardin en Korre, het dier in de Indiën en 
in Afrika befchreeven hebben, was hy egrer zo kwalyk afgebecld, cn zo ge* 
brekkig befchreeven, dat hy niet dan zeer onvolmaakt gekend wierdt, en dat 
men op het gezigt van die, welke in 1739 en 1741 te Londen kwamen, de 
öwaalingen of grilligheden van hen, die de figuuren van dit dier hadden iiit- 
gegeeven, Hgtclyk bemerkte. Die van Albert Durer, die de eerfte is, is 
detninft overeehkomftige met de Natuur; die figuur is egter door de meefte 
Natuurbefchouwers overgenoomen,en zommige hebben dezelve nog daarenbo- 
ven met bygevoegde tooifelen en vreemde fieraaden beladen. Die van Boutius 
is eenvoudiger en waaragtiger,maar zy is gebrekkig voor zo verre het onderft 
gedeelte der beenen daar in kwalyk vertoond wordt. Daarentegen vertoont 
die van Chardin vry wel de plooijen van de huid en van de voeten , maar 
gelykt voor het overige niet naar het dier. Die van Camerartus is niet be- 
ter, even weinig als die welke gemaakt is naar den rhinoceros in 1685 tc Lon- 
don gezien, en die in 1739 door Carnitham is uitgegeeven. Die eindelyk,. 
welken men op de oude fteenen van Prienefta en op de penningen van Domr- 
tianus ziet, zyn ten uiterften onvolmaakt; maar zy hebben ten minften dè 
gevonden verfierfelen niet van die van Albert Durer. De Hr. Parsons 
heeft de moeite genoomen van zelf dit dier te reekenen (0? van drie verfchil* 
fs) Een onzer bedrevenUe Natuurkundigen de Hr. de Mouks, heeft aanmerkingen ovei 
allt onderwerp gemaakt, welke wy niet moeten agterlaaten. „ De figuur , zegt hy , van da» 
