lo8 
DE NATÜÜRLYKE HISTORIE 
met woede tegen de wanden flaande , het geen hy in weerwil van zyn log 
voorkoomen , en zwaar iighaam met een verbazende fnelheid deedt : ik ben dik- 
wils getuigen geweeft, zegt de Hr. Parsons, van deze beweeging welke het 
ongeduld of de toorn voortbragten, inzonderheid des morgens, voor dat men 
hemzvne ryft en zyne fuiker gebragt hadt; de vaardigheid en levendigheid 
der beweegingen van dit dier, voegt hy ’er by, hebben my doen oordeelen, 
dat het geheel ontembaar is, en dat hy een menfeh, die hem beledigd hadt, 
ligtelyk in ’t loopen agterhaalen zoude. 
Deze rhinoceros was, op den ouderdom van twee jaaren, met hooger dan 
een jonge koe, die nog niet gedraagen heeft ; maar hyhadt een zeer lang en 
dik Iighaam ; zyn kop was zeer zwaar naar evenredigheid des lighaaras , van 
de ooren af tot aan den neushoorn gerekend ^ die kop maakte eene holronde 
kromte, welker twee einden, dat is te zeggen het boveneinde van den fnuit, 
en het gedeelte by de ooren zeer verheven zyn; de hoorn hadt llegts een 
duim hooo-te , hy was zwart glad aan den top , maar met onelfenheden aan de 
bafis , en agterwaards gerigt. De neusgaten zyn zeer lang en hebben geen 
duim afftands van de opening van den muil. De onderfle lip is vry gelyk aan 
die van de koe , en de bovenfte gelykt naar die van ’t paard , met dit verfchil 
en dit voordeel, dat de rhinoceros dezelve kan verlangen, rigten, verdubbelen 
door dezelve rondom een üok te draaijen, en door dat middel de lighaamen, 
die hy by zyn muil wil brengen , aanvatten. De tong van dezen jongen rhi- 
iioceros was zagt gelyk die van een kalf (?), zyne oogen hadden geene leven- 
digheid, zy gèlyken naar die van ’t varken in gedaante, en zyn zeer laag ge- 
plaatft, dat is te' zeggen nader by de opening der neusgaten dan in eenig an- 
der die’r. Dc ooren zyn breed , dun aan ’t einde , en aan den oorfprong ge- 
flooten door eene foort van gerimpclden ring. De hals is zeer hard, het vel 
formeert op dit gedeelte twee groote plooijen , diedenzelven geheel om vangen. 
De fchouders zyn zeer dik en zwaar , het vel maakt by hunne zamenvoeging 
eene andere plooi , die onder de voorde beenen nederdaalt; het Iighaam van 
dezen jongen rhinoceros was in ’t geheel zeer dik, en geleek zeer wel naar dat 
van eene koe op ’t punt van werpen. Daar is eene andere vouw tuUchen het 
li<rhaara en het kruis ; deze vouw daalt tot onder de agterllc beenen neder ; en . 
eindelyk is ’er nog cene andere vouw, die het onderft gedeelte van het kruis 
op eenigen afftand van den ftaart, dwars omvangt. De buik was groot en 
hing byna op de aarde, in zonderheid in het middelde gedeelte; de beenen zyn 
lond , dik , derk , en alle daan zy in de buiging agterwaards; die buiging, die 
door eene zeer opmerkelyke plooi overdekt is, als het dier ligt, verchvynt ge- 
heel terwyl het overeind is. De daart is dun en kort naar evenredigheid van 
den omtrêk des lighaams ; die van dezen rhinoceros was maar zedien of ze- 
ventien duimen lang; hy verbreedt of verwydt zig wat aan ’t einde, alwaar 
ft) Nota. De meefte Reisbefchryvers en alle Nafuurbefchouwers , zo oude als laatere, heb. 
iien gezegd, dat de tong van den rhinoceros ten uiterften ruw was, en dat haare tepels zo 
ftLkende waren, dat hy met zyn tong alleen een menfeh vilde, en het vlees tot aan de 
K^pnpn afhaalde. Deze byzonderheid welke men overal vindt, koomt my zeer twyffelagtig, 
pn ,Plfs kwalyli verfierd, voor; dewyl de rhinoceros geen vleefch eet, en de dieren in% 
algemeen die eene ruwe tong hebben, doorgaands vleefch vreetend zyn. 
