IIO DE NATUÜRLYKE HISTORIE 
Eindelyk gaat de Hr. Parsons, na deze nauwkeurige befchryving van dea 
rnmoceros gegeeven te hebben voort , ora te onderzoeken , of ’er dan niet 
rhinocero/Ten met een dubbelen- hoorn op de neus gevonden worden } en na 
de getuigeni/Ten der ouden en laateren , gelyk ook de gedenkftukken van de- 
ze foort, welke men in de Verzamelingen van natuurlyke Hiftorie vindt, ver- 
geleeken te hebben, befluk hy met waarfchynlykheid , dat de rhinocerqflen 
van Afia gemeenlyk maar een hoorn, en die van Afrika gemeenlyk twee 
hebben. 
Het is zeer zeker, dat ’er rhinocerolTen gevonden worden , die maar eenen ; 
en andere, die twee hoornen, op de neus hebben (v), maar het is niet even 
zeker, dat deze verfcheidenheid ftandvaftig zy, altyd afliange van het klimaat 
van Afrika of de Indiên , en dat men ingevolge van dit verfchil alleen twee 
onderfcheidene foorten in het geflagt van dit 'dier kan ftellcn. Het fchynt, 
dat de rhinoceroifen die maar een hoorn hebben, denzclven dikker en langer 
hebben , dan die welke van twee voorzien zyn ; daar zyn enkelvoudige hoor- 
nen van drie en een half voet , en miiïchien van meer dan vier voeten lengte 
tegen zes en zeven duimen raiddellyns aan de bafis; daar zyn ook dubbelde 
hoornen (zv) , die tot twee voet lengte hebben ; gemeenlyk zyn deze hoornen 
bruin of olyfkleurig : daar worden evenwel ook grauwe en zelfs eenige witte 
gevonden ;zy hebben flegts eene llgte holrondte in de gedaante van een drink- 
kop onder hunne bafis , waarmede zy aan het neusvel vail zitten ; al het ove- 
rige van den hoorn is lievig en harder dan de gemeene hoorn; het is met dit 
wapen, zegt men, dat de rhinoceros de olyfanten van de grootlle geftalte aan- 
tak en zomtyds doodelyk kwetll, omdat de hooge beenen van den olyfant 
aan den rhinoceros, die kort van beenen is, toelaaten om hem met den fnuit 
en hoorn zwaare wonden roe te brengen onder den buik, alwaar het vel ge- 
voeligll: en doordringbaaril is; maar zo de rhinoceros ook zyn eerften Ilag 
mik, wordt hy van den olyfant vertrapt en gedood. 
De hoorn van den rhinoceros is by de Indiaanen in hooger achting dan het 
yvoor van den oijdaiit, niet zo zeer ter oorzaak van de kof, waarvan zy ver- 
fcheideii werken op den draibank en met den bytel maaken , maar ook ter 
oorzaake van de zelfkandigheid zelve, waaraan zy verfcheiden foortelyke hoe- 
danigheden en geneeskundige eigenfehappen toefchryven (jr). De witte, als 
(t’) Kolbe zegt Heilig en eren als of by *t gezien hadt, dat de eetfte hoorn van den rhi- 
noceros op de neus, en de tweede op ’t voorhoofd in eene regte lyn met de eerfte geplaatft 
is; datdeeerfie, die bruin grauw van kleur is nooit de langte van twee voeten te boven 
gaat; dat de tweede eeel Is, en nooit boven de zes duimen uitgroeit. Dejeript, du Cap. de 
hmne Efperancepar Kolbe. tom, JII. pag, 17, i8- Wy brengen egter dubbelde hoornen by, 
waarvan de tweede weinig verfchilde van de eerlle, die twee voet lang was, terwyl zy bei- 
den dezelfde kleur hadden; daarenboven fchynt het zeker, dat zy nooit zo verre van malkan- 
deren af zyn geplaats, als deze fchry ver zegt, dewyl de bafis van deze twee hoornen, in ’t 
kabinet van den Hr, Harrs Sloane bewaard, geen drie duimen van den anderen af waren 
(w) Zie de Trav/ad. Pbilos, No. 470. Pl. ILI. fig. Aen 8. 
(x) Sunt in regno Bengalen rhinocerotes lufitanis Jbadas diiSli . cujus animalis corium , den- 
tes, caro, fanguis, ungula; & casceraa ejos partes toto genere refifiunt venenis, qua de caufa 
li maximo pretio eft apud indos. Joh. Huoon. Lintshcotani, navigatio in orientem latine 
verfa a Lonicero FrancfordU 1599- k- “ 44- In de deelen van Bengale, by 
de Ganges, zyn de rhinoceroffen of licornes, welken men gemeeniyk Abades noemt, zeer 
