VAN DEN RHINOCEROS. 
115 
om zo te fpreeken , niets ziet dan ’t geen voor hem is. De lüterfte kleinheid 
zvner oogen, hunne laage, fchumfche en ingezonken plaatfing, de weinige 
fchittering enbeweeging, die men daarin bemerkt, fchynen deze byzouder- 
heid te beveiligen. Zyne ftem is vry dof , als hy bedaard is , zy zweemt in 
’t gros naar het geknor van een varken, en als hy toornig is, wordt zynfchreeuw 
fcherp,en kan van zeer verre gehoord worden. Schoon hy niet dan van ge- 
waden leeft, herkauwt hy egter niet; dus is ’t waarfchynlyk dat hy, even als 
de olyfant, maar eene maag heeft, dat zyne darmen zeer groot zyn, en dat 
deze den dienft van pens vervullen; zyne verteering, fchoon zeer groot, ge- 
lykt egter niet naar die van den olyfant, en het fchynt ook uit de vaftheid en 
dikte van zyn huid te volgen , dat hy veel minder dan dezelve door de uit- 
waalTeming verliefl. 
BTFOEGZEL TOT DE NATUURLTKE HISTORIE FAN DEN 
RHINOCEROS. 
w Y hebben een tweeden rhinoceros , nieuwelings in des Konings diergaarde 
gebragt, gezien. In de maand van fepteniber 1770, was hy maar driemaan- 
den oud, zo men de lieden die hem overgebragt hebben, mag gelooven; maar 
ik ben- verzekerd, dat hy ren minflen twee of drie jaaren haaien konde; want 
zyn lighaam , den kop daar mede onder begreepcn , hadt reeds agt voet en 
twee duimen lengte, tegen vyf voet en zes duim hoogte, en agt voet twee 
duim omtreks. Een jaa'r daarna waargenomen , was zyn lighaam zeven duimen 
langer geworden, zo dat hy den 28 Auguftus 1771» agt voet negen duimen 
langte hadt, den kop daar weder in begreepen; hy was toen vyi voet en ne- 
gen duimen hoog, en hadt agt voet en negen duimen m den omtrek. Iwee 
iaaren daarna, te weeten óp den ra Auguftus 1772, waargenomen, was de 
hiiste van zyn lighaam, den kop daar mede in begreepen, negen voeten vier 
duim de grbotfle hoogte welke die van ’t agterftel was, maakte_ zes voet vier 
duim’ en de hoogte van ’t voorllel was flegts vyf voet en elf duim. Zyn vel 
hadt de kleur,, en zelfs het voortkomen van den bult eens ouden olmbooms, 
' op zommige plaatfen met zwart en grys gevlekt , op andere plaatfen omgevon- 
wen met diepe vooren , die een foort van fchubben maakten. Hy hadt maar 
eenen hoorn van eene bruine kleur, en van eene vafte en harde zelfflandiglieid. 
De oo^en z\m klein en uitfpringende , de ooren breed en veel gelykende naar 
die van een ezel. De rug, die hol is, fchjmt met een natiiurlyk zadel be- 
dekt- de beenen zyn kort en zeer dik,' de voeten van agteren gerond, met 
hoeven van voren in driën verdeeld. De ftaart is vry gclyk aan dien der run- 
deren en met zwart hair aan het einde bedekt. De roede verlangt zig op de 
die hem vetDi'efen kunnen om van ftreek te veranderen. Met den hoorn , die hy op zyn 
rent hppft ontwortelt hv de hoornen, neemt de fteenen die in zyn dooitogt liggen weg, en 
werpt hen, met een groot geraas, zeer hoog en op een grooten afUand agrer; met é^n woord, 
hy wèrïraiie lighaamln. daar hy eeniezins vat op kan hebben neder. Al» hy aardrac 
en toornig is. maakt hy, den kop verlaagende, vooren jn • ff,ireT*^zvn fchrJeuw 
de eene grome hoeveeiheid aarde over zig heen. Hy knort gelyk het marken , „il-t hoo-c 
laat zig niet zeer verre hooren, als hv bedaard is; maar wanneer 
men hem op een groofen affland. Description du Cap de BQnne~ Efptranc p 
III. vol. /dmftird, 1741. 
P 2 
