VAN DEN KAMEEL EN DEN DROMEDARIS, ijy 
digd zyn , en dat al het gebrekkige en ieJyke hen is aangekomen van ’t ge- 
bied van den menfch en den arbeid der flaverny. Deze arme dieren moeten 
veel Jyden, want zy maaken een naar gefchrei, inzonderheid als men hen over- 
laadt; niettegenflaande men hen dus onophoudelyk afmat, hebben zy egterzo 
veelraoeds als onderwerpelykheid ; op ’t ecrflc tecken (s), buigen zy deknien, 
en verhagen zig ter aarde, om zigin deze houding te laaten belaaden (0), het 
welk den menfch de moeite beipaart om de laftcii hoog op te hefièn ; zo dra 
zy belaaden zyn , rigten zy zig van zelve op, zonder geholpen of onderfteund 
te worden ; de geleider op een derzelver gezceten , trekt vooraan , en doet 
de anderen dezelfde Rap neemen, daar hy zyn kameel toe verpligt * men heeft 
geen zweep of fpoor noodig om|hen aan te zetten,- maar als zy beginnen ver- 
moeid te worden , houdt men hunnen moed op , óf liever men verdr;^t hunne 
verveeling en verzagt hunne kwelling door den zang, of ’t geluid van eenig 
rauziek-Inftrument (^). Hunne geleiders vervangen raalkanderen in ’t zingen 
en als zy hunnen weg willen verlangen , en de dagreis verdubbelen (c) , geeven 
zy hen ilegts een uur ruft; waarna zy hun gezang hervattende, hen nog ver- 
fcheiden uuren verder doen gaan, en het gezang eindigt niet, voor dat men 
zig wil ophouden ; dan buigen de karaeelen zig weder, en verhagen zig met 
(z) De kameelen zyn zeer gehoorzaam aan den meefler die hen geleidt, in zo verre, dat 
zy, wanneer hy hen wil beladen, of van bunnen lall ontheffen, zig op eenig teeken, of op 
een enkel woordt, verhagen en ftraks met deobnik ter aarde liggen ;zy leven van weinig en ar- 
beiden veel. C«smog. du Levant par Thevet, pag. 74, — Het is ook om hen te gewen- 
nen van te gaan liggen ah men hen wil belaaden, dat men hen in hunnen vroygften leef- 
tyd de beenen onder ’t lighaam buigt; en zy zyn zo vaardig in bet gehoorzaamea dat men 
het niet zonder verwondering zien kan. Zo dra de karavane koomt op de plaats , daar 
zy haar nagf verblyf moet houden , koomen alle de kameelen. die aan een zelfden raeefter be- 
booten, zig van zelve in een kring fchikken en gaan op hunnen buik liggen, zodat men flegts 
een touw behoeft los te maaken , als wanneer de pakken van zelve zagtelyk aan weerskan- 
ten van den kameel ter aarde vallen; als men weder laaden moet koomt dezelfde kameel we- 
der tulTcben de baa'en of pakken liggen, men maakt die op de vorige wyze vaft, en hy 
ftaat op. het geen met weinig moeite in korten lyd, en zonder geraas verrigt wordt, Vo, 
wge de Tavkhuier, torn, I. pag. 160. 
Ca) Men doet den kameel, om hem te belaaden verlaagen, en met de vier beenen 
knielen, vervolgens doet men hem met zyn laft opftaan. Foyage de la Boulate-le-Gouz, 
pag. 255. — De kameelen knielen om beladen of ontladen te worden, vervolgens ftaan zy 
op als men wil. Relation de Thevenot; tem. I. pag. 312. 
(h) De welluidende toon van de ftem of van eenig muziek.Inffrnment vervrolykt de ka- 
tneelen De Arabieren bedienen zig van zimbaalen, omdat de zweepllagen hen niet 
doeir voortgaan , maar de muziek, en byzonderlyk de flem van den menfch, verlevendigt 
hen en geeft hen moed. Foyage d’OLz ar ws , torn. 1. pag. 552, — A's men den kameel 
wil verpligten om meer wegs dan naar gewoonte af te leggen , begint men in plaats van har» 
digheden , te zingen om hem lull en moed te geeven , zodra men ziet dat by ftaan blyft en 
niet verder voort wil gaan , en dan doet hy alles wat men wil , en hy luiftert meer naar dien 
zang dan een paard naar de fpooren. L’jdfriqtie de Marmol, torn, I. pag. 47. — De 
meeffer geleidt de kameelen al zingende en van tyd tot tyd fluitende; hoe meer hy zingt, en 
fluit, hoe ftetker de kameelen gaan, en zy ftaan ftil zodra hy met zingen ophoudt; de dry* 
vers, om raalkanderen te vervangen, zingen beurtelings, enz. Foyage de TAveBNiE»» 
I. pag. 163. , 
(e) Eene zeer opmerkelyke zaak omtrent de kameelen is, dat men hen leert gaan en nen 
geleidt, door middel van een zekeren zang ; deze dieren regelen hunne Happen naar dien 
kadans , en gaan fchielyk of langzaam naar den toon van de ftem ; en wanneer men hen een 
builen gemeen groeten mars wil doen afleggen, weeten hunne meefiers den toon, dien zy, 
liefft willen hooren. Foyage de Chardin, torn. II. pag. 28, 
