VAN DEN BUFEEL j DEN BONASUS , den AUR 0 CHS> &c. 197 
,3el5'ke deden van Afia gezien hadt, waarvan de eene is de aurochs of wilde 
ftier van hetzelfde ras als onze runderen; en de andere, waarvan wy de aan- 
duiding volgens Gmelin gegeeven hebben , onder den naam van Tartaarfche 
of knorrende koe , fdiynt ons van dezelfde ioort te zyn als de bifon. Men 
vindt ’er de befdiryving van in het XV Deel van ons werk,’ en na 
deze knorrende koe met den bifon vergeleeken te hebben, heb ik bevonden, 
dat zy denzelven in alle kenmerken gelykt , behalven dat zy knorren in plaats 
van te bulken; dog ik heb vermoed, dat dit knorren niet eene algemeene en 
ftandvaftige eigenfehap ware ; maar toevallig en byzonder in dit dier plaats 
hadde , op gelyke wyze als de zwaare afgebroken item van onze ftieren, die 
zig niet volkomen doet hooren dan als zy tochtig zyn. Daarenboven heeft 
men my berigt , dat de bifon waarvan ik de figuur geef, zyne ftem nooit deedt 
klinken, cn dat hy zelfs , wanneer men hem eenige tterke pyn aandeedt, nooit 
klaagde of kreunde, zodat zyn meeftcr zeide, dat hy ftom’was, en men mag 
vaftftellen, dat zyne llcm zig eveneens ontwikkeld zou hebben door een ge- 
knor, of door afgebroken geluid, byaldien hy zyne vr^^heid genietende , een 
wyfj*^ by zig hebbende, cn door de drift ware opgewekt. 
Voor het overige zyn de runderen zeer talryk in Tartarye,en Siberie. Daar 
is eene groote menigte te Tobolsk, alwaar de koeijen , zelfs in den winter by 
de ftraaten loopen, en in de omliggende landeryen ziet men des zomers een 
verbazend getal van deze dieren (h). Wy hebben gezegd, dat in Irland de 
runderen geene hoornen hebben; dit heeft inzonderheid plaats inde zuide- 
lyke deelen van het eiland , alwaar de weiden niet overvloedig zyn , en in de 
landen die aan zee liggen , alwaar het voedzel fchaarfch is, een nieuw bewys, 
dat deze iiitfleekcnde of uitgroeijende deelen niet dan door den overvloed van 
’t voedzel voortgebragt worden. In die llrccken , die digt aan zee liggen, 
voedt men de koeijen met vifch, in water gekookt, en door ’t vuur tot een 
pap gemaakt; deze dieren zyn niet flegts aan dit voedzel gewend, maar zy 
zyn daar zelfs graag naar, en hunne melk , zegt men, krygt ’er noch een fleg-- 
ten reuk noch een_ onpigenaamen fmaak van (?). 
De oflen en koeijen in Noorwegen zyn in ’t algemeen zeer klein , zy val- 
len wat grooter op de eilanden , die de kuiten van Noorwegen boorden; een 
verfchil, t welk voortkoomt van het veifchillend voedzel, en ook vandevry- 
heid die men hen geeft om op deze eilanden naar hunnen zin en onbedwongen 
te leeven , want men laat hen volftrektelyk vry, alleen zorgdraagende van hen 
door eemge rammen, die zelve gewend zyn hun voedzel in den winter te zoe- 
ken, te laaten vergezellen. Die rammen werken de fneeuw weg, die het «ras 
bedekt, en de runderen doen hen weg gaan om daar zelve van te eeten-'’ zy 
worden met ter tyd zo wild dat men hen met touwen vangen moet * voo/ het 
overige geeven deze half wilde koeijen zeer weinig melk, zy eeten, by ge- 
br^ van ander voedzel , wier met veel gekookt vifch-pap vermengd (X). 
et IS vry zonderling, dat de bult -runderen of bifons, welker ras zig^ 
S-a Voyagc!, torn. XVITI. p 
CD Hiji. nat. dt la Nirwige par Postopipan 
Bb 
119- 
P 19- 
Journ. Etranger. Juin 175®» 
3 
