V A N D E T A P I R. 
rfagds i» men kan dezelve vergelyken met de hoeven der dieren met gevorkte 
of in twee gelpleeten voeten. Zy^ omvangen het geheele einde der vingeren ; 
£ der vinger is geteekend met een witte lïreep aan den oorfprong der nagelen. 
>e ftaart is zo klein, dat hy naauwelyks den naam van ftaart verdient; het is 
flegts een Hompje, zo dik en lang als een pink, van onderen vleefch kleurig 
Marcgrave zegt, dat de jonge tapirs met verfcheiden kleuren geteekena 
zyn , maar dat zy volwafTen wordende die verliezen , en overal dezelfde don- 
kere kleur zonder eenige vlekken van verfchillende kleuren aanneemen. -Uit 
is het geval van den tapir, welken ik befchryf, en men zou ’er uit mogen be- 
fluiten , dat hy zo jong niet is als zyne geftalte fchynt aan te duiden. . _ 
Dit dier is zeer zagt en goedaartig ; het nadert de geenen die in zyn verblyt 
treeden, en volgt hen gemeenzaam na, inzonderheid zo zy iets naar zyn 
Cnaak by zig hebben , en laat zig van hen ftreelen. _ Ik heb in zyn gezi^ ot 
voorkoomen noch die droevige geaartheid , noch dat inwendig verdr iet niet kun- 
nen bemerken , die men hem toelchryft , en welken men niiflchien verward 
heeft met de zagtheid en bedaardheid van zyn voorkoomen. ^ . 
Negen maanden daar na, dat dit dier hier in ’t land gekoomen was, in ju- 
ny 1772, heb ik het wéér gezien in de diergaarden van Z. D. H. ik was ver- 
wonderd over de verandering, die het binnen dien tyd ondergaan hadt , ik 
vond, dat zyn geheel lighaam met hair bedekt was; daar by zyn aanRumft, 
naauwlyks eenigen daarop konden vvaargenoomen worden : zyn naakt en kaal 
vel, toen van eene blaauwagtige kleur, was veranderd in eene bruine, met 
fyn dons bezet, en daar tuflchen kwamen borftels uit, gelyk aan die van het 
varken , maar die niet zoo dik en zoo ftyf waren , en die naderhand nog toe- 
genoomen hebben, gelyk men op het opgezette vel in het Kabinet van Z.D.H, 
zien kan. Dit is een nieuw bewys, wat eene werking het klimaat op de die- 
ren heeft. . 
Deze mannetjes tapir in de diergaarde van den Heere Prins van Oranje , 
heeft daarin twee en een half jaar geleefd, en is in ’t midden van de maand 
January 1774 geftorven; in dien tyd was ’er zeer veele koude. 
Hoe veele moeite men zig gegceven heeft, om het getal der tanden van dit 
dier op te neeraen, was het toch niet mogelyk, zoo lang hetzelve leefde eene. 
naaawkeurige kennis daarvan te bekooraen. Na den dood van hetzelve heeft 
men bevonden dat het twee-en-dertig tanden hadt, naamelyk 4 tien fhytan- 
den , vier boven en zes beneden , vier hondstanden ; twee kleine tanden , in 
het bovenfte kaakbeen, tuflchen de honds-en de baktanden, op de plaats dm 
gewoonlyk de baaktanden Haan, in de dieren die dezelve hebben; zeftieii' 
baktanden; op ydere zyde agt, vier boven en vier beneeden. 
Zie hier de afraeetingen van de voornaamfte deelen van dep mannetjes tapir- 
Lengte des lighaams van het einde van dén fnuit tot aan den aar*. 
Hoogte van het voordel. . 
Hoogte van het agterftel. 
Lengte van den kop van het einde van den bek tot aan de ooren. 
Lengte der ooren. . . 
Afftand der oogen van de ooren. 
voet- 
daim. 
lyn. 
4 - 
2 . 
0. 
2. 
8 - 
0. 
2 . 
6 . 
0. 
I. 
2. 
0 , 
0; 
3 ‘ 
6 i- 
0. 
<Ü. 
Kk 3: 
