DE TYDVAKKEN DER NATUUR. ip 
wyl al de ftoffe van den hemel en van de aarde gefchapen, of van den 
beginne uit niets gehaald is geworden, het niet meer mogelvk, en bv ge- 
volg met langer > nieuwe fchepping van ftoffe te onderftdlen , 
dewyl dan alle ftop van den beginne af niet zoude gefchapen zvn ne! 
weeft, by gevolg kan het werk der zes dagen niet verftaan worden dan als 
eene formatie, eene voortbrenging van de gedaanten der ftoffe, die vooraf 
gefchapen was , en niet als andere fcheppingen van nieuwe J 
lelyk uit het niets gehaald; en inderdaad r^iaarlefSen ^ 
formaties of voortbrengzelen ui°denTnL^^^ 
der ftoffe ir, wordt alleenlyk gezegd, dat het licht is gemaal " en'S 
gefchapen._ Alles loopt dan zamen om te bewyzen, dat de 
ftoffe in den beginne is pfchapen, en dat het niet dan in volgende tyden 
IS geweeft, dat het aan het Opperweezen heeft behaagd aan dezelve haare 
gedaante te geeven, en dat in plaats van alles in het zelfde oogenblik te 
fcheppen en te formeeren, gelyk Hy zou hebben kunnen doen, zo Hv 
de geheele uitgeflrektheid zyner Alraagt hadt willen te werk ftellen Hv 
met gezegd heeft dan met (kn lyd te werken, opvolglyk voort 
werïen^t? ftellen aanraerkelyke ruimtens tullhhen^V zyner 
wericen te ftellen. Wat kunnen wy verftaan door de zes dagen welken de 
heilige Sehry ver ons zo naauwkenrig aanwyft, door dezelven ckn een na 
XoïaSA™ t,dpS:ier”„ffche" 
woord van dagen, by gebrek 
kunnen geene betrekking hebben tot onïe ’ ^^g^weezen, 
’er dne van deze dagen zyn omgegaan vóór dat de°Ln^fnïln h;„,t?g£ 
plaatft was. Het is dus met mogelyk , dat deze dagen gelyk waren fan 
de onzen , en de Godstolk fchynt dit ook genoeg aan te wyzen door dezelve 
Iteeds te tellen van den avond tot den morgen, daar de zonne- dagen ge- 
Sn j morgen tot den avond. Die zes dalen wa- 
Hchtl zonne -dagen gelyk aan de onzen, nog zelfs dagen des 
dagln wSen zdfsïklpei'ï ti^gonnen en des morgens eindigden.^ Deze 
aan het werk Het zouden met evenredig geweeft zyn 
Hiftodl?,^4^,XS Sï/'l zes tydperkel:^de heilige 
van het verhaal frhvrfr^l«,r/ duurzaamheid derzelven, maar de zin 
ken zo verre het maaken om hen uit te ftrek- 
bewyzen moeten. WaafoS dan’^zl^ welke wy 
dien langeren tyd, wL™ wy"g?lnïebS het leenen vafi 
toe genoodzaakt zyn, door de zekere^ieiding'^n^het ^ 
de verfchynzelen der Natuur? waarom ons dfe duurzaamheid tlweigerlr 
daar God ons dezelve m zyn woord fchenkt, terwyl hetzelve tegenftrid; ’ 
?.‘S‘Ssr.^;zi,rj!S,s'xs~ — '• 
C ^ 
