NOOTEN over de TYDVAKKEN der natuur. 149 
/lat ik in de Memories van het hypothetifch gedeelte, altyd onderfteld heb, dat 
hp betrekkin^ der twee diameters van het knolrond der aarde was van 229 tot 230. 
ne Hr Doöor Irving, die den Hr. Phipps in zyne reize naar het Noorden, ia 
’vereezeld heeft, heeft zeer naauwkeurige proeven genomen over de ver. 
rnelTine der flinger - uurwerken op 79 graaden jo minuten, en hy heeft gevonden 
dar die verfnelling was van 72 tot 73 fekondes, in 24 uuren; waaruit hy befluic 
dat de diameter van den Equator, tot de as van de aarde, is, als 212 tot ai i: 
die eeleerde Reiziger voegt ’er met reden by, dat zyn refultaat veel meer tot 
dat van Newton nadert dan dat van den Hr. Maüpertuis, die de evenredigheid 
geeft van 178 tot 179, en meer ook dan dat van den Hr. Bradley, die, vol- 
lens de waarneemingen van den Hr. Cambell , de evenredigheid geeft van 200 
tot 201, voor het verfchil der twee diameters van de aarde. j a \ 
f13 ) Bltuizyde 38, regel 29. De zee heeft op de nabuurige kaften van de JtaU 
Caèn in Normandye, gemaakt en maakt nog door haare ebbe en vloed , eene ,oort van 
rchilius, bellaande uit dunne laagjes, die zig dagelyks mt het hezmkzel der wateren 
forceren Ydere vloed brengt aan, en verfpreidt over den geheelen oever, een 
ontaftbaar flib, dat een nieuw blaadje by de ouden voegt, waaruit, na verloop 
van genoegzaamen tyd, een tedere en geblaade fchiftus voortkomt. 
Aantekeningen op het tweede Tïdvak. 
f14) Z ? ladzyde 40, regel 36. De rots van den aardbol en de liooge bergen in hun 
binnenlte, tot aan de kruin, bejlaan niet dan uit glasaartige ftoffen. Ik heb in de 
Befchouwins van den aardkloot, Ifte Deel, gezegd;,, dat de aardbol van bmnea 
ledig kolde zyn, of vervuld met eene vader, of meer zamengedrongen . zelf- 
” Handigheid dan alle ftoffen die wy kennen, zonder dat het ons mogelyk v^re 
” dit te° bewYZcn en dat wy hieromtrent naauwlyks eenige redelyke gilïïn- 
1 ^ tne^n ik- die VerhandeiiD2 over de Befchouwinj 
, kunnen maaken”: maar toen ik die Verhandeling over de Befchouwing 
van den aardkloot, in 1744 gefchreeven heb, was ik met kundig wegens alle de 
ftukken , door welken men kan weeten , dat de vallheid van den aardbol in het 
algemeen genomen , middelbaar is tulTehen de digtheid of vaftheid van het yzer , 
de marmers, de zandfteen, den fteen, en het glas, zo als ik dezelve bepaald 
heb in myne eerfte Memorie, (Partie hypothetique) in het llde Deel des Supple- 
mentsi ik hadc toen nog alle de proeven niet genomen, de my tot dit refultaat 
geleid hebben; ook ontbraken my nog veele waarneemingen, die ik in dat lang 
beftek van tyd verzameld heb; deze proeven, allen tot hetzelfde oogmerk geno- 
men, en deze waarneemingen, voor het grootfte gedeelte nieuw, hebben myne 
eerfte denkbeelden uitgeftrekt, en hebben andere bykomende, en zelfs verhevener 
rimkbeelden doen geboren worden; zodat deze redelyke gijjingen, welken ik toen 
;,.vmnpdde dat men maaken konde, my nu toefchynen zeer natuurlykegevolgtrek- 
vermoe » waaruit voortvloeit, dat de Aardbol van de oppervlakte af tot 
Kingen te > I voornaamlyk beftaat uit eene glasachtige ftof, wat vafter 
h"" t S ’ de Maan uit eene ftof zo vaft als de kalkfteen; Mars uit 
Se^ftof bvna lo vaft als het marmer; Venus uit eene ftof wat vafter dan de 
emeril - Mercurius uit eene ftof wat vafter dan hel tin; Jupiter uit eene ftof min- 
der vaft dan krvf en Saturnus uit eene ftof byna zo ligt als puinfteen; en ein- 
delyk dat de wachters van deze twee groote planeeten uit eene nog ligtere ftoffe 
beftaan dan haare hoofd - planeeten. 
T 3 
