202 DE NATUÜRLYKE HISTORIE 
een vierde van den affland der wolken van de zee is nedergedaald, begint men 
op het water dat gemeenlyk ftil en doorfchynend wit is, eene kleine krings- 
wyze zwartheid te zien , een uitwerkzel van het warrelen en draaijen des 
waters: naarmaate de punt van die mouw nederdaalt, kookt het water, en 
dit vermeerdert naarmaate de punt de oppervlakte der zee meer nadert ; en 
het water der zee ryft allengs als een draaikolk naar boven tot meerdere of 
mindere hoogte, en omtrent tot twintig voeten in de grootfte hoozen : het 
einde van de mouw is altyd boven den opryzenden draaikolk , waarvan de grootte 
evenredig is aan die van de hoos, die denzelven veroorzaakt: het fchynt niet, 
dat het einde van de mouw de oppervlakte der zee bereikt , dan door den draai- 
kolk die opklimt. 
Men ziet fomtyds uit dezelfde wolken groote en kleine kegels van hoozen 
komen ; daar zyn ’er die zig niet dan als draaden vertoonen j anderen wat 
llerker; uit dezelfde wolk ziet men dikwils tien of twaalf hoozen komen, 
geheel volmaakt , waarvan de meeften zig verfpreiden zeer digt by de plaats 
haarer formatie, en zigtbaar weder tot haare wolk opklimmen: in dit laatfle 
geval verwydt zig de mouw eensklaps tot aan het onderfte einde, en fchynt 
niet meer dan een cylinder, in de wolk opgehangen, om laag gefcheurd, en 
van weinige lengte. 
De hoozen met eene breede bafis, dat is te zeggen, de groote, worden on- 
gevoelig breeder over haare geheele lengte, en aan het ondereinde, dat van 
de zee fchynt aftewyken en de wolk te naderen: de draaikolk, welken zy op 
het water veroorzaaken , vermindert allengs , en welhaaft verbreedt zig de 
mouw van deze hoos in haar onderfte gedeelte, en neemt eene byna cylindri- 
fche gedaante aan; het is in dezen ftaat, dat men aan de beide verwyde kanten 
van het kanaal, het water, fterk draaijende, in groote hoeveelheid als in de 
wolk ziet ingaan ; en het is eindelyk door de allengfche verkorting van deze 
foort van cylinder dat de vertooning van de hoos eindigt. 
De grootfte hoozen verfpreiden zig minft fchielyk ; eenige der grootften 
duuren meer dan een half uur. 
Men ziet gemeenlyk zwaare plaflen vallen, die uit dezelfde plaats van de 
wolk uitkomen , waaruit de hoozen zyn gekomen , en waaraan zy fomtyds 
nog vaflhouden: die ftortingen verbergen dikwils voor het oog de wateren 
welken nog niet verfpreid zyn. Ik heb ’er, zegt de Hr. de la Nox, op den 
26 oftober 1755, twee zeer pnderfcheidenlyk gezien in ’t midden van een 
water, dat zo fterk wierdt, dat het my het gezigt daarvan eindelyk benam. 
De wind, of de beweeging der lucht, onder de wolk, breekt noch de 
groote noch de kleine hoozen ; alleenlyk wendt deze aandry ving haar af van 
den loodrechten ftand ; de kleinften maaken zeer opraerkelyke kromme lynen , 
en fomtyds bogtigheden, zodat haar einde, dat op het w'ater der zee uitliep, 
zeer verre af was van het loodrecht einde aan het ander uiterfte, dat in de 
Wolk was. 
Men ziet niet meer nieuwe hoozen zig formeeren , nadat ’er regen gevallen 
is uit de wolken , daar zy uitkomen. 
,, Den i4.‘»en 17^6, ten vier uuren na den middag, was ik. 
