de natuurlyke historie 
«83 
Afia vertoonen de Sundafche, de MolukkiTche en de Philippynfche eilanden 
niet dan verwoefling door het vuur voortgebragt , en zyn nog vol van vuur- 
bergen : de Japanithe eilanden , bevatten dezelven ook in vry grooten getale ; 
het is ook het land dat rneefl aan aardbeevingen onderhevig is ; daar zyn heete 
bronnen op veele plaatzen: de meefte eilanden van den Indifchen- Oceaan, 
en van alle de zeen dier Ooftelyke ftreeken, vertoonen ons niet dan alleen- 
ftaande fpitfe kruinen die vuur braaken; niet dan gefneden kuften en oevers; 
overblyfzels van oude vafte landen , die niet meer zyn ; het gebeurt zelfs nog 
dikwils aan de zeelieden , dat zy deden aantreffen die dagelyks inzakken , en 
men heeft daar geheele eilanden zien verdwynen , en met hunne vuurbergen 
in de diepte verzwolgen worden : de Zeen van China zyn heet , een blyk 
van de fterke kooking of bruifching der aan zee liggende Kommen onder 
den grond: de ftormen zyn daar afgryllyk; men bemerkt daar dikwils hoo- 
zen; de onweders worden altyd aangekondigd, door eene algemeene en dui- 
delyke kooking der wateren , en door verfcheiden lucht - verhevelingen en 
andere uitwaafemingen , waarmede de dampkring zig vervult. 
De vuurberg op het eiland Teneriffa, is waargenomen door Doftor Heber- 
DEN, die verfcheiden jaaren zyn verblyf gehouden heeft in bet dorp Oratava, 
aan den voet des bergs liggende; hy vondt, den berg gaande onderzoeken, 
cenige groote fteenen allerwegen, op verfcheiden mylen van den top af, ver- 
Ipreid ; fommigen fcheenen in hun geheel , anderen fcheenen gebrand en 
door den vuurberg op dezen afftand uitgeworpen: de berg nog hooger op- 
trekkende, zag hy gebrande rotfen, die in vry groote raaffas verfpreid waren. 
,, Verder gaande, zegt hy, kwamen wy aan de vermaarde grot Zegds, die 
,, van alle kanten omringd was door byfler groote hoopen verbrande rotfen.... 
,, Een vierde van een uur hooger , vonden wy eene zandige vlakte , in 
,, wier midden zig eene pyramide van geelachtig zand of afch verheft , 
,, welke men het Suikerbrood noemt : rondsom haare bafis , ziet men onop» 
,, houdelyk zwarte dampen opgaan vandaar tot aan den kruin mag een half 
,, kwartier uurs zyn ; maar de opklimming is zeer moeijelyk door de fteilte 
” en de weinige fteunpunten , welken men overal op dien weg aantreft. .... 
” „ Wy iwa'inen echter by het geen men de groote ketel noemt : deze 
, opening heeft twaalf of vyftien voeten diepte ; de kanten werden fteeds 
„ naauwer tot op den bodem, raaakende eene holligheid die gelykt naar een 
„ geknotteii kegel , waarvan de bafis omgeworpen zy De grond is 
„ zeer heet, en uit omtrent twintig luchtbuizen, als zo veele fchoorfleenen , 
„ komt een dikke rook uit , waarvan de reuk zeer zwavelachtig is ; het 
„ fchynt dat de geheele grond vermengd of bepoeijerd is met zwavel, het 
„ geen hem een fchitterend en gekleurd aanzien geeft...... 
„ Men bemerkt eene groenachtige kleur, vermengd met een glinfferend 
„ geel, gelyk goud, op byna alle de fteenen die men in den omtrek 
« een ander klein gedeelte van dit Suikerbrood is wit, gelyk als kalk en 
,, een ander, dat laager is, gelykt naar roode klei met zout overdekt. 
,, In ’t midden van eene andere rots , ontdekten wy een gat dat geen 
„ twee 
