44 
DE NATUURLYKE HISTORIE 
uur lang fterk klopte , en dat het dier Reeds zyne pooten bewoog , als ware 
het flegts bedwelmd geweeft ; door deze overeenkomften fchynt dit viervoe- 
tig dier niet flegts tot de foort van de fchildpadde te naderen , waarvan hy 
reeds den langzaamen gang heeft , maar ook rot de andere kruipende die- 
ren, en tot alle die, welke één bepaald en wel onderfcheiden middelpunt 
van gevoel hebben. Maar alle die wezens nu , hebben een voorkomen van 
beklaagenswaardig te zyn , zonder wezendlyk ongeluk te voelen , en de Na- 
tuur vertoont zig zelfs in haare meelt verwaarloosde gewrogten, meer als 
moeder dan als lliefmoeder. 
Deze beide dieren behooren eveneens tot de zuidelyke landen van de 
nieuive wereld, en worden nergens in de oude gevonden. Wy hebben 
reeds gezegd (e),dat de uitgeever van het kabinet van Seba zig vergift hadt, 
met aan den unau den naam van Luyaard van Ceylon te geeven. Deze dwaa- 
ling, door de Heeren Klein, Linn.sus en Brisson nagevolgd, is thans 
nog blykbaarer dan zy toen was. De Hr. Marquis de Montmirail heeft 
eenen leevenden unau , die van Suriname was gezonden ; die , welken wy 
in des konings kabinet hebben , komen van dezelfde ftreeken van Guiane, 
en ik houde my verzekerd , dat men den unau zo wel als den aï in de ge- 
heele uitgeftrektheid van de woeftynen van Brezil tot Mexiko vindt (ƒ ). 
Maar dewyl men hem nooit in de Noordfche landen heeft aangetroffen, 
heeft hy niet van het eene werelddeel tot het andere kunnen overgaan ; en zo 
men eenige dezer dieren , ’t zy in de Ooft-Indiën , ’t zy op de kuften van 
Afrika gezien heeft, is het zeker, dat zy derwaards waren overgevoerd; zy 
Kunnen de koude niet verdraagen; zy zyn insgelyks bang voor den regen ; 
de wilTelingen van vogtigheid en droogte bcnadeefen hunne vagt, die meer 
naar kvvaalyk gekamde hennip dan naar wol of hair gelykt. 
Ik kan dit artikel niet beter eindigen dan met de waarneemingen , die my 
door den Hr. Marquis de Montmirail zyn medegedeeld ; hy heeft dezelve 
gemaakt op een unau, welken hy fints driejaar in zyne dierengaarde onder- 
houdt. „ Het vel van den unau is veel zagter dan dat van den aï. De 
,, unau , fchoon zeer log en fchoon hy een zeer ongefchikten gang heeft , 
„ zou den hoogften boom verfcheiden maaien op een dag beklimmen kun- 
„ nen. Op het vallen van den dag en in den nagt fchynt hy leevendiger te 
„ worden , het geen zou kunnen doen vermoeden , dat hy by den dag heel 
„ fiegt ziet , en dat zyne oogen hem niet dan in den donker dienen kun- 
,, nen. Toen ik dit dier te Amfterdam kogt , voedde men het met zeebe- 
„ fchuit, en men zeide my, dat men hetzelve , zo lang de groene tyd duur- 
„ de , niet dan bladeren van boomen moeft geeven. Men heeft inderdaad 
„ beproefd om hem die te geeven; hy at die gaarne zo lang zy noch teder 
nammillas duas cum totidem papillis in peSore femella fj' fcetus gerebat. Pison Hift. Bras, 
pag. 322. , . ... 
(O Zie in het IX. Deel van dit Werk, de Verhandelingen over de dieren van de oude en 
nieuwe wereld. 
(ƒ) De Aï door den Hr. Edwards befchreeven en gegraveerd, kwam van de Hondouras. 
Don Antonio b’alloa zegt , dat meo hen in den omtrek van Porto BelJo vindt. 
