BESCHRYVÏNG VAN DEN UNAU. 
51 
af gebrooken. Het wangbeen zat niet aan het flaapbeen vaft in het ge- 
raamte, dat ten onderwerp voor deze befchry ving gediend heeft , en daar 
was een aflland van twee lynen tuflchen de einden van de jukfche uitfteek- 
felen dier beide beendpen ; ik heb dat maakfeJ in geen een ander dier waar- 
genoomen, en miflchien zouden die beide beenderen nader by eenzyn ge- 
koomen, indien het individu, tot hetwelk zy behoorden, meer in ouderdom 
was toegenoomen ; want hetzelve was zo jong , dat de meefte uitfteekfels , het 
borftbeen, de beentjes van de voorhand, enz. nog maar eene kraakbeenige 
zelfflandigheid hadden. _ De takken van het onderfl kaakbeen waren 'zeer 
kort; het kroonswyze uitfteekfel hadt weinig hoogte; en boven het knok- 
kelwyze uitfteekfel zat een derde, dat breed, dun en agtcr over gerigt 
ftondt. 
De unau heeft geene fnytanden in het bovenft kaakbeen, noch ook in het 
onderfl; , maar hy heeft in de beide kaakbeenderen honds- en bak-tanden , 
eenen honds- e» vier bak-tanden aan elke zyde van het bovenfl; kaakbeen , 
en eenen honds- en drie bak-tanden aan elke zyde van het onderfl; , hetgeen 
in het geheel flegts agtien tanden uitmaakt. De hondstanden gelyken naar 
de baktanden door hunne gedaante , dezelve zyn puntig , en wanneer de 
bek gellooten is raaken zy malkanderen flegts met hunne zyden aan. 
De uitfleekfels van de waare en valfche wervelbeenderen waren noch niet 
geheel gevormd, men zag zelfs geen voetfpoor van de doornagtige uitfteek- 
felen der laatfle wervelbeenderen van den rug , van die der lendenen , van 
de valfche wervelbeenderen des heiligbeens, enz. 
Daar waren drie - en - twintig wervelbeenderen in den rug, en drie- en- 
twintig ribben uaii ciKe2^Ut, w«cix*o .„ix wir vciiA-iic, lu /itrt ^clzeel zes- 
en- veertig. Ik heb nooit eenig ander dier gezien dat ’er zo veelen hadt. 
Daar zyn flegts vier wervelbeenderen in de lendenen, ook is ’er weinig 
afflands tuifchen de laatfte der valfche ribben en het heupbeen. 
Het heiligbeen kwam my voor uit vier, en het flaartbeen uit agt, val- 
fche wervelen te beflaan , waan^-an het tweede en derde aan de zitbeende- 
ren vaftgehegt fcheen te moeten zym, wanneer de beenwording volkoo- 
men is. 
De unau heeft ook fleutelbeenderen ; de bafis en de voorfle kant van het 
fchouderblad zyn door geenen hoek gefcheiden, maar maaken een tegment 
van een cirkel door eenen gelykvormigen bogt uit. 
Het onderfl gedeelte der beenderen van den arm en van den voorarm is 
van voren en van agteren plat , en zeer dun. De beide beenderen van het 
eigenlyke been ftaan in het midden hunner lengte zeer ver van elkanderen af. 
De nahand beflondt uit vier beenderen, welken eerfle en laatfle veel 
korter en minder dik waren dan de beide anderen. Daar zaten vyf beende- 
ren in den navoet, het eerfle en laatfle waren ook veel korter en kleiner 
dan de drie andere. 
De twee vingers van de voorfle, en de drie vingers van de agterfle voe- 
ten, bevatteden elk flegts twee beentjes , waarvan het eerfle zeer lang, en 
het tweede zeer kort, en aan den nagel vaftgehegt zat. Nademaal de unau 
G z 
1 
