I 
de natuurlyke historie 
maaien in een jaar, en zyn zo fchadelyk, dat in eenige ftaaten van Duitfch- 
land hunne kop op prys gefteld is ; zy zyn zo gemeen , dat hunne vagt weinig 
sclds ko^' • 1 • 
^ Alle deze byzonderheden, welke wy mt de memorie van den Hr. Waitz, 
en de waarneemingen van den Hr. Montmirail getrokken hebben, komen 
ons zeker voor, en Hemmen overeen met het geen ons voor het overige 
wegens deze dieren reeds bekend was; maar het is niet even zeker, dat zy, > 
zo als men in die zelfde memorie leeft, den winter in een ftaat van aanhou- 
denden flaap, of verdoo ving, doorbrengen, en geduurende dien tyd zelfs iiit- 
gedroogd zyn , zo dat zy geene beweeging of leeven weder krygen dan in de 
lente. De hamfter, dien wy leevendig gehad hebben, heeft den laatften 
winter van 1762, 17Ó3 doorgebragt in eene kamer zonder vuur, en waarin 
het koud genoeg was om het water te doen beyriezen. Hy is evenwel niet 
verftyfd, of in dien ftaat van flaap en verdooving gevallen, integendeel _hy 
heeft niet opgehouden zig naar gewoonte te beweegen en te eeten ; daar in- 
tegendeel de relmuizen, en groote hazelmuizen, welke wy onderhouden heb- 
ben , door een veel minder graad van koude verltyfd zyn ; wy denken der- 
halven niet, dat de hamfter ten dezen opzigte tot de relmuizen, of de mar- 
motten nadert , en het is verkeerdelyk en te onpafle , dat zommigen onzer 
Natuurbefchouweren dit dier den marmot van genaamd hebben , 
dewyl hy niet llaapt gelyk de marmot, en te Strasburg niet gevonden wordt. 
\ 
/ 
